Verhalen nalezen

Beste volgers en lezers van ons blog. Vandaag heb ik alle verhalen over onze wandelingen en belevenissen samengevoegd in twee aparte hoofdstukken. U kunt deze weer terugvinden en nalezen onder het menu “De verhalen” met daarin de submenu’s “2019 – Glanz” en “2019 – Sachsenburg”. De aparte verhalen onder het menu “Nieuws” zullen binnenkort verdwijnen.

De fotopagina zal binnenkort ververst worden met een overzicht van de recente foto’s, waardoor de foto’s van 2018 helaas niet meer op deze pagina terug te vinden zijn.

Veel leesplezier…

De laatste dagen . . .

Zondag 22 september 2019 Het is 08:00 uur, als ik vanuit mijn bedje door het raam naar buiten kijk. Er is voor vandaag een zeer mooie dag voorspeld en we willen nog een keer met de Goldeck Bergbahnen omhoog om bij het ontdekte meertje een paar uur van de natuur en zon te genieten. Vooral na de lange wandeling van gisteren willen we er een fijne en vooral rustige dag van maken. Het einde van de vakantie komt immers naderbij, dus willen we nog zoveel mogelijk genieten!! Maar shit, kan je mijn teleurstelling voorstellen, als ik geen blauwe lucht en zon zie, maar in plaats daarvan een grijze grauwe wolkenmassa? Dat is balen!! Ik laat het gordijntje dan ook teleurgesteld zakken en kruip terug onder mijn warme dekbed.

Om 09:30 uur zitten we aan het ontbijt. Buiten is het nog steeds mistroostig weer. We besluiten 20190922_151815amaar gewoon thuis te blijven, al is dat nóg zo jammer. Voor morgen wordt er namelijk heel veel regen voorspeld, dus dan zullen we wellicht ook binnen moeten blijven. Maar ja, we mogen niet klagen, want we hebben tenslotte heel goed weer gehad tot nu toe. Gelukkig knapt het weer in de loop van de middag nog een beetje op en om 15:00 uur besluiten we nog even naar het dorp te wandelen. Het is daar rustig (zondag en ook nog eens einde van de vakantieperiode) maar er is nog wel een terrasje geopend. Daarom besluiten we nog maar eens een lekker ijsje uit te zoeken, zo aan het einde van onze vakantie. Even later smullen we van een heerlijk stukje ijs, waarschijnlijk de laatste van deze vakantie!

Maandag 23 september 2019 Het regent, zoals beloofd (dit keer worden er jammer genoeg geen beloftes gebroken) bijna de gehele dag pijpenstelen. We blijven lekker binnen, kijken diverse dvd’s, lezen en schrijven wat. Pas tegen de avond wordt het droog. Voor morgen wordt er een droge dag voorspeld, waarna het woensdag alweer zal gaan regenen. Pas de laatste dagen van deze week zal het weer wat opknappen, maar dan hopen we al op weg te zijn naar huis, of zelfs al thuis te zijn.

Dinsdag 24 september 2019 Vandaag is het inderdaad goed weer. Na het ontbijt beginnen we met het opruimen van de spullen die onder de luifel staan. Ook in de caravan zelf maken we alvast een begin met het opruimen. Annemiek maakt in de loop

van de ochtend de slikranden van de luifel schoon, terwijl ik de auto gereed maak om de nodige spullen in te kunnen laden. Als de zon haar werking heeft gedaan en de luifel in de middag is opgedroogd, beginnen we met het afbreken daarvan. Dat gaat inmiddels vlotjes (we krijgen er handigheid in) en met een uurtje ligt hij keurig verpakt in de auto. Het grondzeil borstelen we nog even goed schoon en vervolgens kunnen we de auto inladen. Aan het einde van de middag ligt alles wat we konden inpakken op zijn plekje.

Woensdag 25 september 2019 Zoals het voorspeld is, regent het op onregelmatige tijden. We zijn blij dat wij alles al droog hebben ingepakt en kijken af en toe nog maar eens een dvd. In de middag doen we nog wat laatste boodschappen voor de terugreis en betalen we de camping. Morgen gaan we naar huis.

Donderdag 26 september 2019 Het is 08:00 uur als we opstaan. Na het ontbijt ruimen we de laatste spullen op en maken de caravan klaar voor vertrek. Dat betekent: de afvalwater- en toiletcontainer legen en de bandenspanning en kogeldruk controleren. Als alles in orde is, koppelen we de caravan achter de auto. 20190926_101501aOm 10:20 uur verlaten we de camping. Op naar Nederland.

De eerste uren van de reis verlopen voorspoedig. Het is prachtig weer, helder en zo’n 17 graden. Vooral Annemiek (ik let op de weg) geniet van het prachtige Salzburger landschap.

Omstreeks 12:30 uur zijn we in Duitsland. De lange rit door dit land zal saai zijn. Gelukkig zijn de eerste uren nog mooi zonnig, maar het landschap is niet meer om over naar huis te schrijven. Maar hoe verder we komen, hoe vaker de zon achter de wolken verdwijnt. Soms regent het. De reis gaat verder voorspoedig. Af en toe stoppen we even voor een korte pauze. We willen proberen om vandaag meer dan de helft van de reis af te leggen, zodat we morgen een kortere rit zullen hoeven te maken.

Omstreeks 18:00 uur rijden we op de A8 bij “Rutesheim”. Het is tijd om te tanken. Als we dit gedaan hebben, rijden we nog even door. Annemiek heeft in de gids “Campings onderweg” bij “Karlsruhe” camping “Turmbergblick” gevonden waar we kunnen overnachten. Daar kunnen we net op tijd  zijn voordat het echt donker wordt. Via de routenavigatie rijden we naar de camping. Maar ojee, als we ter plaatse komen, blijkt er geen camping meer aanwezig te zijn. Aan de rand van een industrieterrein en dichtbij een spoor licht alleen nog een braakliggend bedrijfsterrein, afgesloten door een hekwerk. Voor het hekwerk ligt een soort parkeerplaats, dat vermoedelijk gediend heeft als tijdelijke camperplek. Een stroomloze meterkast en een aantal afgesloten waterkranen zijn stille getuigen van een vergane glorie. Wat moeten we doen? We hebben inmiddels al 600 kilometer gereden vandaag en het wordt al aardig donker. “We zetten de caravan hier gewoon neer en gaan lekker slapen”, zeg ik tegen Annemiek. Zij staat echter niet echt te trappelen. Zij heeft er een onaangenaam gevoel bij. Omdat we liever niet verder willen rijden en we toch iets moeten, hak ik de knoop door en rijd de caravan naar een plekje en koppel hem los. Op dat moment begint het behoorlijk hard te regenen, maar het afstellen van de caravan gaat automatisch en is dus snel gebeurd. Als we net in de caravan zitten, komt er een auto aangereden en stappen er een man en vrouw uit. Zij kijken even rond, stappen weer in en rijden weer weg. Kennelijk wilden zij ook op deze camping overnachten. Als we even later aan het eten zijn, komt er alweer een auto aangereden. Twee mensen stappen uit. Annemiek gaat naar buiten en vraagt of zij ook de camping zoeken. Dat willen zij niet, want zij weten dat deze niet meer bestaat. Vervolgens lopen zij weg en laten hun auto staan. Een beetje vreemd, maar ach het maakt ook niets uit. We gaan toch slapen.

Het is 20:15 uur als ik lekker onder mijn dekbedje kruip en het licht uit doe. Annemiek voelt zich niet prettig aangezien er twee mensen rondlopen, waarvan onduidelijk is wat zij hier zoeken, maar kruipt uiteindelijk toch ook maar onder de wol. We zeggen elkaar nog even welterusten en enkele minuten later val ik in slaap. Voor mijn gevoel is het slechts enkele minuten later, maar in werkelijkheid blijkt het 22:10 uur te zijn, als Annemiek mij wakker maakt. “Ik wil hier niet blijven”, zegt zij. Zij voelt zich totaal niet veilig en wil zo snel mogelijk weg. “Dan gaan we weg en rijden we zo ver mogelijk door naar huis”, zeg ik. Ik voel mij alweer aardig opgeknapt. De twee uurtjes slapen, hebben me duidelijk goed gedaan. Terwijl ik de caravan gereed maak om achter de auto te koppelen, komen de twee personen van de geparkeerde auto weer aanlopen. Een persoon stapt in de auto en rijdt weg. Waar de andere persoon gebleven is, is een raadsel. Nou ja, dat is ook ons probleem niet. Ik koppel de caravan achter de auto en activeer het thuisadres in de navigatie. We rijden weg.

Uiteraard is het hier pikkedonker. Geen straatverlichting en een vreemde omgeving. De navigatie zegt dat we rechtsaf moeten slaan, maar daar staat een verkeersbord “geslotenverklaring”!! Ik dacht mij nog vaag te herinneren dit ook een paar uur geleden gezien te hebben. Toen moesten we deze kruising oversteken, dus doe ik dat nu ook. Ach hoe dan ook (laat ik er maar niet té diep op doorgaan), maar het feit wil, dat we binnen enkele ogenblikken voor een heel smal weggetje staan. GeleidebakenHonderd meter verderop zie ik een “geleidebaken” staan. Annemiek zegt dat de weg daar ophoudt, maar ik zeg dat we dit bord aan rechterzijde (hier stonden de strepen van linksboven naar rechtsonder) kunnen passeren en ik rijd dus verder. Het weggetje is echt super smal en donker en als we bij het bord komen, blijkt de weg hier inderdaad op te houden. Links van mij is een kleine inrit naar een kantoorgebouw, maar dit is afgesloten middels een hekwerk. Wat nu?? Is dit nu, wat ze noemen, die “Deutsche Gründlichkeit”???

Tja, we moeten terug, “maar op dit weggetje kan ik niet met deze caravan achteruit rijden”, zeg ik tegen Annemiek. En keren gaat al helemaal niet, de caravan past er nauwelijks op. Het heeft geen zin om lang stil te blijven staan bij de vraag hoe en waarom we hier staan, we moeten oplossingsgericht nadenken!! En er zit maar één ding op. “We gaan de caravan loskoppelen en rijden achteruit terug naar het begin van het weggetje”, zeg ik tegen Annemiek. “Daar is ruimte om de caravan te draaien”. De caravan is snel losgekoppeld en gelukkig is deze uitgerust met een mover. Het gaat wel tergend langzaam, maar het lukt! Toch moeten we heel goed opletten dat hij op het weggetje blijft en steeds moet ik dan ook iets corrigeren. En wat zijn die honderd meters dan lang!!! Maar een kwartiertje later staan we aan het begin van het weggetje en kan ik de caravan keren. Vervolgens haal ik de auto op. Ik kan deze ternauwernood ter plaatse keren en rijd terug. Snel de caravan aan de auto koppelen en voila, we kunnen we verder.

Gelukkig heeft kennelijk niemand onze nachtelijke escapades ontdekt en is daarbij op het onzalige idee gekomen, dat wij daar een caravan aan het stelen waren. Ik moet er niet aan denken. Politie er bij en ja, leg dit maar eens uit. Twee mensen uit Overberg halen vreemde capriolen uit op een doodlopend smal weggetje in Karlsruhe…!!! We kunnen er achteraf wel om lachen als we wegrijden. Nu voorzichtig onze weg kiezend, bereiken we 10 minuten later de A6. Het is nu 22:50 uur en het is heerlijk rustig op de weg. Bijna geen vrachtauto meer te bekennen en soms lijkt het wel of we geheel alleen over de snelweg rijden. Ik vind het zalig om zo ontspannen te kunnen rijden. Slechts één keer hebben we last van een flinke file. Het verkeer over de drie rijstroken wordt teruggebracht naar één rijstrook en dat kost ons een kwartiertje vertraging, maar verder verloopt de reis probleemloos en om 03:00 uur passeren we de grens met Nederland.

We rijden nog anderhalf uur verder en zoeken vervolgens een geschikte parkeerplaats waar we een paar uur kunnen blijven staan en slapen. We hebben namelijk geen zin om midden in de nacht op het recreatiepark aan te komen met de caravan. Al snel hebben we een mooi plekje gevonden bij een tankstation. Even nog wat poten uitdraaien voor de stabiliteit en we kruipen in ons bedje. Binnen een paar tellen zijn we beiden in een diepe slaap.20190927_085726aIk wordt wakker van het geluid van vertrekkende vrachtauto’s en het legen van een grote afvalcontainer. Het is 08:00 uur. We hebben allebei kort maar toch lekker geslapen. Nadat we ons hebben opgefrist en hebben ontbeten vertrekken we om 09:10 uur. 20190927_085707aOok het laatste stuk van de reis verloopt probleemloos en om 10:00 uur zijn we thuis.20190927_105202a

Tenslotte Bijna zes weken geleden reden we weg en begonnen we aan onze reis, niet wetende wat ons te wachten stond. Nu zo’n zes weken later kunnen we terugkijken op een hele mooie tijd, waarin we veel beleefd hebben, angstige momenten hebben doorstaan, maar vooral ook heel veel mooie momenten. We hebben genoten van de natuur, de bergen en alles wat we gezien hebben. We hebben ook genoten van de vele leuke en positieve reacties die we van jullie, familie, vrienden en kennissen hebben ontvangen naar aanleiding van onze verhalen op dit blog.

Het was fijn om onze belevenissen en avonturen te beschrijven en met jullie te delen. Sommigen denken misschien dat wij bepaalde gebeurtenissen of situaties opzoeken, maar niets is minder waar. Dingen overkomen ons en we weten niet waarom. In de verhalen maak ik het niet spannender dan het is geweest. Ik probeer juist het gevoel en onze beleving van een moment te omschrijven. Voor jullie lijkt mij dat leuker om te lezen, maar ook voor ons roept het op die manier naderhand weer dat speciale gevoel op. Daarom ook alle foto’s en video’s, want zelfs op dit moment, terwijl ik deze laatste woorden schrijf, kijkt Annemiek er al weer naar om het mooie vakantiegevoel nog even vast te houden.

Nogmaals, iedereen bedankt en ik zeg maar,

Tot later…

Onverwachte gebeurtenissen . . .

Zaterdag 21 september 2019

Ook vandaag en morgen wordt het prachtig weer en dus besluiten we om weer een wandeling te gaan maken. Temeer, daar er voor de dagen daarna wat minder mooi weer voorspeld wordt en de vakantie ook op zijn einde begint te raken.

Annemiek heeft nog een mooie wandeling op haar verlanglijst staan en dus vertrekken we rond 10:45 uur naar “Ausserfragant” in het Mölltal, alwaar we via “Laas” omhoog zullen rijden naar een parkeerplaats. We hopen dat we tot deze parkeerplaats door kunnen rijden, want op de kaart was alleen een klein wit weggetje te zien. En dáár hebben we deze vakantie wel wat ervaringen mee opgedaan…

Tot aan Flattach zijn we bekend met de weg en zonder problemen bereiken we ook het dorpje Ausserfragant. Vanaf hier zoeken we de bewegwijzering naar Laas. Na enig zoeken vinden we een bordje en volgen de richting die het aangeeft. De weg wordt erg smal, maar is gelukkig nog redelijk geasfalteerd, dus we rijden vol goede moed verder en omhoog, want we stijgen redelijk snel. En dat is wel logisch ook, want we moeten meer dan 1000 meter stijgen naar 1755 meter. De weg wordt zó smal, dat we hopen geen tegenliggers te krijgen. Maar na een scherpe haarspeldbocht naar rechts gebeurt dat tóch. Vijftig meter voor ons loopt een man op de weg. Maar niet alleen zien we een man. Nee, hij wordt gevolgd door een vijftigtal schapen en nog drie begeleiders. De boer blijft stil staan evenals zijn schapen. Ik zet de auto stil en laat deze vervolgens voorzichtig achteruit rollen tot aan de haarspeldbocht. Daar zet ik de auto zo ver mogelijk aan de kant en sein met mijn lichten. De boer zwaait met een stok en langzaam komt de kudde schapen weer in beweging. We wachten af. Het duurt wel even voordat de kudde ons schichtig passeert. De boer steekt als dank zijn hand op en wij kunnen onze weg naar boven weer vervolgen.

We passeren Laas en de weg wordt nóg wat smaller. Gelukkig nog geen tegenligger. Maar dat verandert als we door een volgende bocht rijden. Midden op het pad loopt een koe!!! Ik trap op de rem en we staan stil. Wat gebeurt er?? Gelukkig zien we een boer en een vrouw bij het dier lopen. De boer tikt met een stok tegen de koe en probeert deze naar een hek te drijven. Dat lukt. De boer opent het hek, maar de koe dreigt er voorbij te lopen. We kijken vanuit de auto gespannen toe en hopen maar dat het goed gaat en dat de koe niet in onze richting uitbreekt, want we kunnen geen kant op. Maar gelukkig, de vrouw vat de koe bij de horens en weet deze door het geopende hek te drijven. Het hek gaat dicht en de vrouw wenkt dat we kunnen doorrijden. Bij het passeren steekt zij als dank voor het wachten haar hand op. Pfffff…dat gaat lekker, wat zal ons nog meer te wachten staan vandaag?!!

We rijden verder omhoog, gespannen als we zijn bij elke bocht. Is de weg wel vrij??? Gelukkig gebeurt er niets bijzonders meer en kunnen we ongehinderd de smalle kronkelige weg omhoog rijden. Totdat…de weg ophoudt!!! Na een laatste haarspeldbocht houdt de asfaltweg plotseling op en gaat over in een forstweg! Maar dat is niet het ergste, er hangt een slagboom over de weg!!! We kunnen niet passeren! 20190921_114350aIk zet de auto voorzichtig langs de kant van de weg. Ter plaatse is namelijk een kleine, provisorische parkeerplaats waar al een auto geparkeerd staat. We lopen naar de slagboom en zien dat deze is bevestigd aan een betaalautomaat. Er hangt een bericht aan, waarop staat geschreven dat de forstweg een “tolweg” is. Om verder te rijden, moet men € 5,00 in de automaat werpen, waarna de slagboom op gaat. We kijken elkaar verbluft aan. Willen we dit? Eigenlijk belachelijk toch. Betalen om op zo’n prutweg te mogen rijden. Maar ja, we hebben al zo ver gereden, dat het ook weer zonde is om terug te gaan. Annemiek kijkt of we het benodigde geld bij ons hebben in de juiste muntwaardes. Dat blijkt niet het geval. We zijn diep teleurgesteld. Plotseling herinner ik mij een klein potje met kleingeld, dat we altijd bij ons hebben tijdens de vakanties. Snel zoekt Annemiek het potje op en gelukkig hebben we het benodigde bedrag. Snel stopt Annemiek het geld in de automaat en…de slagboom gaat open!!! Ik rijd er door, de forstweg op.

Nadat Annemiek is ingestapt rijden we verder. Ik zoek voorzichtig de goede stukken in de forstweg op, want er liggen soms diepe sleuven in het wegdek. Waarschijnlijk uitgesleten door het regenwater. Gelukkig is de weg vrij breed en wij vinden het beiden minder gevaarlijk dan de geasfalteerde weg, welke we zojuist verlaten hebben. Na een minuut of vijf beginnen we eindelijk gerust te raken. We praten over het heffen van de tol voor deze weg. We snappen ook wel dat de weg onderhouden moet worden, maar tol… We praten over het veilige rijden en de eventuele bosbouw die hier ook ongetwijfeld plaats zal vinden. Dát had ik niet moeten zeggen, want om de hoek verschijnt een tegenligger. En niet zomaar één!! Een vrachtwagen met aanhanger, beiden zwaar beladen met boomstammen, komt ons tegemoet. We schrikken ons rot!! Wat nu?? Ik zie een klein stukje verder een iets brede weggedeelte. Gelukkig rijden wij aan de binnenkant en ik breng de auto zo dicht mogelijk tegen de berghelling tot stilstand. De vrachtauto nadert en passeert ons op een tiental centimeters. Als ik in de spiegel kijk, zie ik de banden van de aanhanger bijna de rand van de weg raken. Oef, dat scheelde niet veel!!! We zijn behoorlijk geschrokken, toch gaan we snel maar voorzichtig verder.

Eindelijk bereiken we na ruim 10 kilometer omhoog rijden de parkeerplaatsen op 1755 meter. We stappen uit en zijn opgelucht dat we hier veilig boven zijn. En dus gaat Annemiek op zoek naar het beginpunt van de wandeling die we gaan lopen. Al snel heeft ze het punt gevonden en gaan we op weg over de “Rollbahnweg” naar het “Fraganter Schutzhaus” op 1810 meter. Het pad ligt tegen de steile bergwand en is niet al te breed. 20190921_123014aMaar gelukkig is de bergwand op de meeste plaatsen begroeid met bomen en struiken en is het pad ook goed begaanbaar. Toch lijkt het bijna onvoorstelbaar, dat arbeiders vroeger via ditzelfde pad pakketten ijzererts van 800 kilo naar beneden brachten. 20190921_122331aZelf ben ik al blij dat ik twee betrouwbare stokken in mijn handen heb om telkens links en rechts wat steun te zoeken. Dat maakt de wandeling voor mij betrouwbaar.

We komen bij een grote gloednieuwe bank, die tussen de bomen door wat uitzicht biedt op het gebergte aan de andere kant van het dal. We lopen echter nog niet lang genoeg om nu al een rustpauze in te lassen, dus we wandelen verder. Het pad blijft lang op dezelfde hoogte als ons startpunt. Dus we houden er een aardig tempo op na. Toch moeten we wel oppassen, want er liggen ook rotsen in het pad en doordat het pad wordt afgeschermd door de bomen en struiken, blijft en lang vochtig. Zo ook nu. Het pad kronkelt met de bergwand mee, soms iets omlaag, soms iets omhoog. Af en toe moeten we door een hekwerk dat er is neergezet om het vee tegen te houden. Borden bij deze hekwerken waarschuwen dan ook voor vee op de paden. We hebben het al zó vaak gezien.

Als we een halfuur gewandeld hebben, staan we ineens voor een schattig klein tunneltje.20190921_124352a Ons pad loopt er dwars door heen. Het is niet zo groot. Misschien een meter of tien lang en we kunnen er rechtop in staan. Aan de wand brandt een heel klein flauw kaarslichtje. Bijna niet te zien, maar in het pikkedonker zal het ongetwijfeld voldoende licht geven. Later las ik op internet, dat het tunneltje in die vroegere jaren met hamer en beitel is uitgehakt. Dat maakt voor ons zo’n wandeling alleen maar mooier. Ongelofelijk! Even snel een paar foto’s maken en dan weer verder, want Annemiek is al doorgelopen.

Om 13:00 uur komen we bij een tweede grote nieuwe bank. Hier hebben we prachtig uitzicht en we besluiten hier maar eens even te pauzeren. Rugtas af en alles gereed 20190921_130545a20190921_130608amaken voor een lekkere bak koffie met een boterham. Aan de overkant van het dal liggen verschillende hutten omgeven door groene bergweiden tegen een achtergrond van een prachtig berglandschap. De koffie is inmiddels klaar. We beleven weer eens een heerlijk halfuurtje genieten!! 20190921_135134aEen Duits sprekende wandelaar is inmiddels ook bij de bank aangekomen en blijft ook even van het uitzicht genieten. Een kort gesprekje toont aan dat hij ook van de wandeling geniet.

We gaan weer verder. Het pad blijft kronkelen en smal, maar goed begaanbaar. We komen een derde gloednieuwe bak tegen. Ook hier hebben we weer mooi uitzicht op de overkant van het dal, waar we nog steeds de hutten met de bergweiden kunnen zien liggen. Een paar foto’s en weer verder. We passeren weer een inmiddels bekend hekwerk. Het pad blijft nog steeds ongeveer op dezelfde hoogte. We zijn gedurende onze wandeling op dit moment nog maar 10 meter gestegen. 20190921_135839aDan verschijnt, als uit het niets, op zo’n 10 meter afstand voor ons, een zeer ongenode gast op ons pad. Daar staat, net om een bocht, een koe (toch al geen vrienden van Annemiek) ons indringend aan te staren. We blijven stokstijf staan. Wat nu?? Het pad is smal, hier kan hij nooit passeren! Dan verschijnt er naast de koe een tweede koe. Deze loopt even door en krijgt ons dan eveneens in de gaten. Het beest schrikt zich kennelijk wild en draait zich razendsnel om en slaat op de vlucht. Ook de eerste koe draait zich om. Meerdere koeien verschijnen vervolgens om de bocht met als gevolg, grote paniek. De koeien verdringen elkaar om vrije ruimte te krijgen en slaan vervolgens met dreunend lawaai massaal op de vlucht. Het lijkt wel een wildwest story. Inmiddels is ook de andere wandelaar bij ons komen staan. “Niet gevaarlijk”, mompelt hij en wandelt ons vrolijk voorbij. Tja, wij weten wel beter! Voorzichtig vervolgen we onze weg. Maar we zijn nog geen 10 meter gevorderd, als de koeien wéér op het pad verschijnen. En nu lopen zij gewoon door, terwijl zij ons scherp en argwanend aankijken. Wat moeten we doen? “Snel de berg op”, roept Annemiek. En zo snel we kunnen “vluchten” we de met struiken begroeide berg op, omhoog, weg van het pad. Zo’n 10 meter hoger blijven we staan en kijken naar de kudde koeien die ons, beneden op het pad, langzaam passeert. Na een minuut of vijf zijn ze allemaal voorbij. Voorzichtig begeven wij ons (ook de andere wandelaar) weer naar beneden naar het pad en zo snel we kunnen, vervolgen we onze weg. Het is namelijk niet ondenkbaar dat de koeien weer terug komen. We waren het hekwerk immers nog maar net gepasseerd en daar kunnen zij niet voorbij. De enige weg voor hen is dus de terugweg!!!

Regelmatig kijk ik achterom. We horen nog een tijdje de koebellen rinkelen, maar gelukkig bereiken we om 14:10 uur een bruggetje. We zijn bijna aan het einde van het grote dal en moeten hier het water oversteken. Vervolgens een klein stukje door bebost gebied en dan ligt het “Paradijs” aan onze voeten. “Wat is dit prachtig”, roept Annemiek.20190921_142304a20190921_143214a Ik hoor de verrukking in haar stem. En het is inderdaad geweldig mooi. In woorden niet uit te drukken.

We lopen nog een tiental minuten stevig omhoog en bereiken om 14:25 uur het Fraganter Schutzhaus. Een mooie hut met diverse één- en tweepersoons slaapkamers. Fraganter SchutzhausVan hieruit kan men diverse wandelingen maken door dit werkelijk prachtige landschap. We lopen het terras op, zoeken een tafel in de zon en bestellen allebei een halve liter “Schiwasser”. Nadat we even hebben gezeten, de Schiwasser naar binnen hebben gewerkt, besluiten we nog even iets omhoog te lopen en ergens op de Alpenweide te gaan zitten genieten van deze prachtige natuur.

Zo gezegd zo gedaan en nadat we hebben afgerekend, lopen we wat hoger. Op een mooie, redelijk vlakke, plek gaan we vervolgens even lekker zitten. 20190921_152455aDe laatste boterham en reep worden genuttigd en dan is het opeens 15:15 uur. Wat ontzettend jammer, maar we moeten echt terug gaan wandelen. We overleggen nog even welke route we zullen nemen. De forstweg, die veel langer is, of de weg die we gekomen zijn. We besluiten de laatste optie te kiezen. Komen we de koeien weer tegen, dan keren we gewoon om en gaan we alsnóg via de forstweg!

Als we het eerste stukje tot aan het bruggetje hebben afgelegd, horen we rechts van ons koebellen rinkelen. Dat is mooi, want wij moeten linksaf!!! Vol goede moed lopen we in stevig tempo terug over het pad. Voor alle zekerheid kijk ik regelmatig achterom of ik misschien toch niet zo’n beest achter mij zie verschijnen. Maar gelukkig gaat alles goed en na 40 minuten bereiken we het hekwerk. Er voor ligt aardig wat koeienstront op het pad, een duidelijk bewijs dat de kudde tot hier is gelopen en vervolgens rechtsomkeer heeft gemaakt. We hebben weer geluk gehad. Nou ja, dat mag ook wel een keer vandaag. 20190921_160509aWe lopen het volgende deel van de wandeling aan één stuk door en komen buiten een 20190921_155523araar verkeersbord niets bijzonders meer tegen. Zo bereiken we heelhuids om 16:40 uur de parkeerplaats. Gelukkig, gehaald!!! We trekken onze wandelschoenen uit. De rugzak en stokken gaan in de auto.

Dan aanvaarden we de terugreis en hopen dat deze zonder bijzonderheden mag verlopen. De dikke 10 kilometer naar beneden vorderen maar langzaam. Sowieso mogen we op de forstweg niet hard rijden, maar ook langzaam komt tot een eind en zonder ongelukken bereiken we de slagboom, die gelukkig automatisch open gaat. Ook op de smalle geasfalteerde weg naar beneden, komen we geen tegenliggers, koeien of schapen meer tegen en dus bereiken we veilig de autoweg. De rest van de reis verloopt vlot en om 18:10 uur rijden we de camping weer op

We hebben vandaag wel weer een enerverende dag beleefd. Buiten de ongenode gasten en onverwachte ontmoetingen hebben we geweldig genoten. Dik 10 kilometer hebben we gewandeld met 140 hoogtemeters. Maar bovenal zijn we op een plek geweest, die Annemiek benoemt tot “het Paradijs”. Daar komen we vast nog wel een keer terug!!!

Tot later…

De Goldeck

Vrijdag 20 september 2019

De laatste twee dagen hebben we niet veel gedaan. Woensdag begon met mooi weer, maar in de loop van de morgen verschenen de eerste wolken en werd het al gauw erg fris. Vooral het windje zorgde er voor dat we al vroeg in de caravan zaten.

Donderdag begon bewolkt, maar in de middag verscheen de zon en hebben we nog even lekker anderhalf uur op het kleine strandje van de camping aan het water gezeten. 20190919_155520a20190919_155540aDe camping ligt namelijk aan de oever van de “Drau” en bij warm weer kan men daar lekker verkoeling zoeken.

Maar vandaag gaan we weer op pad. Omstreeks 11:15 uur vertrekken we richting “Baldramsdorf”. Zo’n drie kwartier rijden vanaf de camping, via een mooie rustige route. We passeren diverse kleine dorpjes voordat we de bebouwde kom van Baldramsdorf binnen rijden. We zoeken de weg naar de splinternieuwe “Goldeck Bergbahn”. Splinternieuw ja, omdat met de oude (sinds 1960 in gebruik) op 3 april 2019 een dodelijk ongeval heeft plaats gevonden. Internet vermeldt:

Twee dagen na het einde van het skiseizoen van skigebied Goldeck (Karinthië), heeft er een dodelijk ongeluk plaatsgevonden. Vier mannen waren bezig met onderhoudswerkzaamheden aan een zomergondel toen het mis ging.

Dinsdag, rond 11.00 uur, waren vier medewerkers van de Goldeck Bergbahnen bezig met onderhoudswerkzaamheden aan de Goldeckbahn. Op het moment van het ongeval voerden zij werkzaamheden uit aan de ophangkabel van de gondel in het middenstation (1600 meter hoogte). Wat er precies gebeurde, is nog onduidelijk. Het heeft in ieder geval iets te maken met de kabel waaraan de gondel hangt. Tot nu toe is het nog een groot vraagteken of de kabel nou is losgeschoten of gebroken en of het een fout was van de mannen of dat het kwam door een technisch defect. De precieze oorzaak wordt nog onderzocht. Eén van de vier mannen, een 45-jarige, was opslag dood. Zijn drie collega’s liepen alleen lichte verwon, dingen op, maar waren wel compleet in shock. Eén van hen wist een noodoproep te doen, waarna ze per reddingshelikopter naar het ziekenhuis in Spittal an der Drau werden gebracht.

De route is wat summier aangegeven, maar de doorgaande weg volgend, vinden we al snel de grote parkeerplaats bij het grondstation. Ik kan de auto in de schaduw van een boom parkeren. Schoenen aan en rugzak op de schouders en we wandelen naar het prachtige grondstation op 547 meter.

Het is ongelofelijk wat men hier heeft gepresteerd. Alles, maar dan ook alles ademt een nieuwe sfeer. Alles glimt, zit perfect in de lak, de rubber matten zijn nog nieuw en de gondels glimmen en blinken. Zelfs de kunststof ramen van de gondels zijn nog zonder krassen!!!

Bij de kassa krijgen we, uiteraard met onze Kärnten-Cards, gratis onze kaartjes en even later stappen we in een gloednieuwe gondel. Deze brengt ons in een tijdsbestek van 8 minuten naar het bergstation op 1780 meter. Tijdens deze 8 minuten kijken we onze ogen uit. Het is weer genieten, want het is mooi weer. Er hangt wel wat bewolking in de lucht, maar de zon schijnt. Om 12:15 uur zijn we boven bij het bergstation.20190920_121735aAnnemiek kijkt op de kaart en zoekt een geschikte wandeling. Er zijn er meerdere. Maar aangezien we niet al te lang willen en kunnen blijven (de laatste gondelvaart naar beneden is om 16:15 uur), is de keuze beperkt. We gaan wandelen naar de “Goldeck”, een berg met een top op 2142 meter. Even later zijn we op pad. 20190920_123236a20190920_123949aUiteraard gaat het pad direct omhoog. De eerste paar honderd meter is het even pittig, maar toch goed te doen. Het pad is breed en nadat we een haarspeldbocht hebben gehad, vlakt het stijgingspercentage wat af. 20190920_122927aAf en toe blijf ik uiteraard weer even stilstaan om van de vergezichten te kunnen genieten en foto’s en video’s te kunnen maken.

Als we een klein halfuurtje hebben gewandeld, komen we bij een hutje. En bij het hutje ligt een klein lieflijk meertje. 20190920_125320aHet is prachtig hier. “Zullen we hier even pauzeren?”, vraag ik aan Annemiek. Ze twijfelt even. “We zijn nog maar net onderweg”, zegt zij. Dat is zo en dus besluiten we verder te gaan. Vanaf het meertje zien we een kortere route naar boven. Deze is echter behoorlijk steil. Annemiek besluit de langere route te nemen, die wellicht ook minder steil zal zijn. Ik besluit nog wat foto’s te maken en vervolgens de korte, maar steile route te nemen. Tenslotte komen beiden op hetzelfde punt uit.

Ik klim naar boven en inderdaad, het is een pittige soms steile route. Maar voor mij goed te doen. Na een minuut of tien bereik ik het bredere en minder steile pad dat Annemiek volgt. Ik besluit te wachten en kijk naar beneden of ik haar ergens tussen de groene struiken en bomen kan ontdekken. 20190920_125844aZo sta ik daar al een minuut of tien te wachten, maar ik zie nog steeds niets. En langzamerhand begin ik mij wat zorgen te maken. Zóveel langer kan haar route toch niet zijn, lijkt mij. En het is ook nog eens de enige weg op de berg. 20190920_131133aGelukkig, net voordat ik naar beneden wil gaan lopen, ontdek ik een klein blauw stipje tussen het groen. Daar loopt ze, maar wat moet ze nog een eind!!

Als zij eindelijk bij mij staat (ik sta daar dan toch zeker al 20 minuten) vertelt zij dat het pad ineens ophield en dat zij over een groot rotsblok moest klauteren, waar zij eigenlijk niet op kon komen. Ook had zij mij geroepen, maar uiteraard had ik haar niet gehoord. Alweer een goede leer voor ons; nooit een andere route kiezen waardoor je elkaar uit het oog verliest. Ook al lijkt het nóg zo simpel, duidelijk en ongevaarlijk.

Als Annemiek op adem is gekomen, gaan we weer verder. Het laatste stuk gaat behoorlijk steil omhoog en we moeten dan ook diverse keren even stil staan om op adem te komen. De lucht is ijl. 20190920_132708a20190920_133339aUiteindelijk bereiken we de top, althans dat denken we. Maar als we bij de hut staan, zien we iets verderop een groot kruis staan. Deze staat nog een twintigtal meters hoger en dus gaan we weer verder. Als we eindelijk bij het kruis aankomen, is het 13:35 uur. 20190920_134356aWe staan op 2142 meter en hebben rondom een prachtig uitzicht. Jammer dat het zo nevelig is, maar dat neemt niet weg dat we heerlijk genieten van dit moment.20190920_134145aWe kijken even rustig om ons heen en na 15 minuten besluiten we een beschutte plek te gaan zoeken om een lekkere bak koffie te zetten en een broodje te eten. 20190920_133357aWe lopen zo’n 100 meter naar beneden en vinden een prachtige bank met tafel. Naast deze bank staat een soort kunstwerk. 20190920_140548a20190920_140557aTwee bomen, die zodanig bewerkt zijn, dat er twee stoelen van gevormd zijn, die tegenover elkaar staan en in elkaar “gevlochten” zijn, zodat het één geheel is geworden. Ik ga in een van de “stoelen” zitten en warempel, het zit perfect!!!

Inmiddels is de koffie klaar en gaan we “aan tafel”. Terwijl we zo zitten te genieten, beseffen we weer eens, hoeveel geluk we hebben dat we dit kunnen doen. We kijken om ons heen en zien die prachtige wereld, die inmiddels roodachtig begint te kleuren, 20190920_134436aomdat de herfst in aantocht is. We zeggen wel honderd keer tegen elkaar, dat we het zo goed hebben!! Maar ook nú staat de tijd niet stil en tikt onverbiddelijk verder. Het is 14:30 uur, tijd om terug te gaan.20190920_145658a

Eerst moeten we nog zo’n 65 meter omhoog lopen en daarna kunnen we rustig aan gaan dalen. Rustig, want we besluiten de forstweg een stukje te volgen om zo het hele steile gedeelte over te kunnen slaan. Spoedig staan we bij het punt waar ik de korte route heb genomen. 20190920_145921aWe besluiten nu deze route samen te gaan volgen. Het valt best mee en binnen 10 minuten staan we weer beneden bij het leuke hutje en meertje. Het is 15::00 uur en we hebben nog tijd in overvloed om op tijd bij de kabelbaan te komen. We besluiten hier 20190920_150120a20190920_152004anog even een halfuurtje te gaan zitten. Dus ook maar een tweede bak koffie erbij gemaakt. Het is zó heerlijk hier. “Misschien moeten we hier op een mooie dag gewoon naartoe gaan en lekker een paar uur gaan zitten lezen, of zoiets”, zegt Annemiek. 20190920_151653aDat lijkt me een prima idee. “Doen we”, zeg ik.

Na een halfuurtje ruimen we alles weer op en wandelen op ons gemak naar beneden. Een kwartier later zijn we bij de kabelbaan en om 16:00 uur zijn we terug bij de auto. De terugreis verloopt zonder problemen en om 16:30 uur zijn we terug bij de caravan. Weer een ervaring rijker, kunnen we terugkijken op een mooie dag.

Tot later…

De Nockalmstrasse

Dinsdag 17 september 2019

Vandaag gaan we een mooie autorit maken. Tijdens deze rit zullen we daarnaast ook nog een wandeling gaan maken. De autorit zal gaan naar “de Nockalmstrasse”. De Nockalmstrasse is één van de mooiste Alpenwegen van Karinthië. De weg verbindt de plaatsen “Innerkrems” in het noorden en “Ebene Reichenau” in het zuiden, via een 35 kilometer lange weg door de bergen. Tijdens de 52 haarspeldbochten zullen we continue getrakteerd worden op indrukwekkende uitzichten en zullen we langs de mooiste plekjes van “Nationaal Park & Biosphärenpark Nockberge” komen.

Men zegt dat het rijden via de Nockalmstrasse een leuke en gemakkelijke manier is om snel de mooiste plekjes van Nationaal Park & Biosphärenpark Nockberge te ontdekken. Of, zoals men ook wel zegt: de “Nocky Mountains”. Langs de gehele weg lopen meerdere wandelroutes. Op de nabijgelegen parkeerplaatsen kunnen we gemakkelijk parkeren en vervolgens gaan wandelen. Ook zijn er genoeg berghutten waar we even kunnen stoppen voor een pauze of een lekkere lunch. Zoals je begrijpt, hebben we er veel zin in.

Als we na het ontbijt omstreeks 10:15 uur vertrekken, is het al prachtig weer. De voorspellingen voor vandaag zijn bijzonder goed met zon en 28 graden. Het belooft dus een mooie dag te worden. Maar als we onderweg zijn, zien we echter wolken hangen boven de Nockbergen. We weten dat het weer per dal anders kan zijn, dus we vrezen dat het bij ons doel voor vandaag wellicht anders zal zijn dan de voorspellingen bij Sachsenburg. En die vrees blijkt terecht te zijn, want hoe dichter we bij ons doel komen, hoe meer bewolking er aan de lucht verschijnt. Maar de rit blijft prachtig. We rijden door diverse dorpjes, smalle straatjes en soms rijzen de bergwanden torenhoog boven ons uit.

Na een halfuur rijden, komen we bij de toegang tot de Nockalmstrasse, die trouwens alleen tussen 08:00 uur en 18:00 uur open is voor het publiek. Om hier te mogen rijden, moet men dan ook een kaartje kopen (€ 19,00 voor een personenauto), maar wij krijgen met onze Kärnten-Cards gratis toegang!!! De weg naar boven is goed onderhouden en al snel komen we bij de eerste haarspeldbocht. En de tweede en de derde volgen en zo gaat het maar door. De uitzichten om ons heen zijn trouwens geweldig, ondanks het feit dat het hier bewolkt is. Als we na een klein halfuur “boven” zijn op 2040 meter, is het even wat lichter.

Ik parkeer de auto op de parkeerplaats bij de hut die de naam draagt: “Eisentalhöhe Höchster Punkt”. 20190917_112951aHieruit blijkt duidelijk dat we het hoogste punt van de Nockalmstrasse bereikt hebben. We stappen uit, omdat we even bij de hut willen kijken op het uitzichtpunt. 20190917_113033aAnnemiek kijkt ook op de bordjes met wandelroutes, omdat we hier ook gelijk een wandeling willen gaan maken. Al gauw heeft zij er een gevonden. We zullen gaan wandelen naar de “Friesenhalssee”, een meertje op 2150 meter hoogte. 20190917_114109aHet betreft geen lange wandeling en volgens het routebordje moeten we het in een uur kunnen bereiken.

Omstreeks 11:25 uur hebben we onze wandelschoenen (de nieuwe schoenen van Annemiek zijn helemaal perfect voor haar) aangetrokken. Rugtas om en we kunnen op pad. De route loopt vrijwel direct omhoog en dat is fijn, want er waait een aardig fris 20190917_114321a20190917_114602awindje. We wandelen via een goed pad dat ons langs de bergwand leidt. Af en toe sta ik even stil om van het mooie uitzicht te genieten. Ook hier is het prachtig. Maar ja, het is ook niet voor niets dat men hier een beschermd natuurgebied van gemaakt hebben!!20190917_133518a20190917_114622aNa ruim een halfuur wandelen, staan we voor een aardige klim naar boven. Het kan niet zo ver meer zijn. We pakken onze wandelstokken nog wat steviger vast en beginnen aan de “klim” naar boven. 20190917_121404aGelukkig is het niet moeilijk en blijft er genoeg tijd over om af en toe even om ons heen te kijken en te genieten. Zodra we dan ook weer op adem gekomen zijn, gaan we weer verder en om 12:15 uur bereiken we het bordje met de aanduiding Friesenhalssee. Gek, we zien helemaal niets. Ik wandel even van het pad af, en zie over een heuveltje het meertje liggen. Ik wenk Annemiek en samen lopen we over het gras naar het meer. 20190917_121527aHet is niet zo groot, maar ligt redelijk beschut tegen de wind in een kom van de bergen. We lopen langs het meer en vinden al snel een beschutte plek. Hier kunnen we even pauzeren, koffie zetten en een reep eten.

Het is heerlijk hier. Een mooie plek om nog eens naar terug te gaan als het mooi weer is en dan wat langer te verblijven. Het is zó stil en onwerkelijk rustig hier!!! 20190917_131733aEn terugkomen doen we zeker, want er zijn hier nog ontzettend veel wandelingen te maken. Maar helaas komt er ook aan dit mooie moment weer een eind, want het wordt tijd om terug te keren naar de auto. Het is al 13:05 uur. We willen de Nockalmstrasse nog verder af rijden en misschien ook nog ergens iets eten. Dus pakken we alle spullen weer netjes in mijn rugzak en gaan we via dezelfde route weer terug wandelen.20190917_132027a

Na drie kwartier zijn we terug bij de auto en nadat we onze wandelschoenen hebben 20190917_112944averwisseld voor gemakkelijke sandalen lopen we nog even door de souvenirwinkel, welke in de hut is ondergebracht. Maar aangezien men hier hetzelfde verkoopt als in al die andere souvenirwinkeltjes, kopen we niets en stappen we in de auto en vervolgens onze reis. Ditmaal rijden we uiteraard naar beneden, maar de vergezichten zijn hier minstens net zo mooi als tijdens het eerste deel van deze rit. Vooral Annemiek (ik rijd tenslotte) geniet met volle teugen en weet zeker dat we hier snel weer terug zullen komen!!!

Omstreeks 14:45 uur komen we bij de “Glockenhütte” op 2024 meter. 20190917_150953aOok hier is weer een belangrijk uitkijkpunt en het is dan ook druk op de parkeerplaats. Er staan ook twee autobussen en veel oudere mensen lopen heen en weer over de straat. De meesten gaan naar of komen uit de souvenirwinkel naast de hut. Ik parkeer de auto en vervolgens lopen we naar de hut. Op het terras is het wel aan de frisse kant, maar toch zoeken we een vrije plek en nemen plaats. Al snel genieten we van een lekkere bak koffie en even later staat er zelfs een bord met heerlijk dampende Kaiserschmarren voor onze neus, samen met een flinke portie appelmoes. Hmmmm…dat zal smaken!!!

Al pratend over de fantastische route en de geweldige omgeving met al haar wandelmogelijkheden, eten we ons bordje leeg. Tenminste, dat doe ik. Voor Annemiek is het iets teveel en dus ben ik genoodzaakt om ook haar bordje leeg te eten. We zijn tenslotte netjes opgevoed nietwaar?!! Als alles op is en we de serveerster onze complimenten over het eten en drinken hebben gemaakt, rekenen we af. En aangezien ook deze souvenirwinkel niets nieuws oplevert, gaan we om 15:10 uur weer verder.

Nadat we de Nockalmstrasse achter ons gelaten hebben, rijden we via de plaats “Bad Kleinkirchheim” terug naar de camping. Onderweg moeten we nog even wat boodschappen doen en tanken alvorens we om 16:45 uur veilig en wel arriveren op de camping. Daar is het mooi weer, dus kennelijk zijn we vandaag qua weer op een slecht plekje in Oostenrijk geweest, maar qua natuur was het een fantastische dag!

Tot later…

Bijzonder mooi…maar anders

Maandag 16 september 2019

Zo, vandaag wederom geen lange wandeling, maar we gaan wel iets bijzonder moois bekijken. Een “hoogtepuntje” vinden wijzelf. Een hoogtepuntje in deze vakantie. We gaan vandaag naar de “Möllthaler Gletsjer”. Een plek, zo diep en hoog in de bergen, dat er zelfs in de zomer geskied kan worden. In  ieder geval ligt er sneeuw. Maar dat is niet de enige reden natuurlijk. Nee, de manier waarop we naar boven gebracht zullen worden, is best bijzonder. Dat zal namelijk gebeuren met een zogenaamde “kabeltrein”, de “Mölltaler Gletscher Express”, die ons in 8 minuten van beneden op 1222 meter, via een geboorde tunnel door de berg, naar het tussenstation op 2234 meter zal brengen. Dat moet een bijzondere belevenis zijn. En daarna zullen we nog met de gondelbaan verder omhoog gebracht worden naar het bergstation op 2800 meter.

Na het gebruikelijke ontbijt pakken we onze spullen in (ook tegen de eventuele kou, al wordt het hier beneden vandaag rond de 27 graden) en kunnen we rond 10:30 uur vertrekken. Op naar het plaatsje “Flattach”. Via dit plaatsje rijden we nog diverse kilometers door het dal, steeds dieper de bergen in. Uiteindelijk bereiken we omstreeks 11:30 uur de grote parkeerplaats bij het immense grondstation aan de voet van de “Hohe Tauern” met rechts daarvan een mooie brede waterval.20190916_113037aAls we uitgestapt zijn, trekken we allebei een warme fleece aan. Ook al is dat hier niet direct nodig met 18 graden, we hebben geleerd van de vorige keer. Nederlanders, die naast ons op de parkeerplaats staan, horen we overleggen of zij wel of niet een jas mee zullen nemen naar boven. Ik adviseer hun om het maar wel te doen, gezien onze ervaringen van onze vorige trip op die hoogte. Wat zij met het advies gedaan hebben, weten we niet, want nadat we de rest van onze spullen hebben aangetrokken, lopen we naar de entree van het grondstation. Jeetje, ik heb het nu al bloedheet in die trui!!!

Nadat we kaartjes hebben gekocht met onze Kärnten-Cards (en wederom een borg hebben betaald van € 10,00??!!), lopen we naar de toegangspoortjes van het “perron”. Die zijn dicht en blijven dicht. We mogen nog niet het perron op. Op zoek naar informatie, zien we al snel dat de trein pas om 12:00 uur naar boven vertrekt. We hebben nog een kwartiertje. Dus heb ik nog wel even tijd om naar het toilet te gaan. Als ik een paar minuten later terug kom, wenkt Annemiek mij, want we mogen al in de trein gaan zitten. We lopen naar boven en nemen plaats in het voorste gedeelte van de trein. Omdat we 20190916_115117anog even moeten wachten, stap ik nog even uit om dit bijzondere vervoermiddel nog even nader te bekijken. Aan de voorzijde bevindt zich naast de trein een laadperron, welke te vergelijken is met hetgeen je bij vliegtuigen ook ziet. Daarmee kan men goederen in de trein laden in een vrachtcabine, die aan de voorzijde van de trein is gekoppeld. Ik ben nu toch wel weer blij met mijn fleece, want het is behoorlijk fris. We zitten nu dan ook al in het binnenste van de berg.Möllthaler Gletscher Express02De trein staat vlak voor de tunnel en ik realiseer me, dat we onderweg naar boven waarschijnlijk niets van de omgeving zullen zien. Dat is even een vreemde gewaarwording, want dat is eigenlijk altijd wel het geval als je met een baantje omhoog gaat. Bijzonder!! Dan zie ik een man naar boven komen lopen, die plaats neemt in het gedeelte vóór onze “coupé”. Dat zal de bestuurder zijn, dus ik stap snel in. Even later klinken kort achter elkaar twee geluidsignalen en schuiven de deuren dicht. De trein komt in beweging en we rijden de donkere tunnel in. Ondanks het feit, dat we omhoog rijden, vind ik dat de snelheid toch bijzonder hoog ligt. Later ontdek ik, dat de trein met een snelheid van 12 meter per seconde rijdt. Hoe bijzonder!! Deze snelheid heeft ook een aardige rijwind tot gevolg. En aangezien de coupé natuurlijk niet geheel winddicht is, wordt het steeds kouder binnen. Wat zijn we blij met onze fleeces.20190916_115053aUiteraard zien we niets anders dan de donkere, voorbij vliegende, tunnelwand, terwijl ook de 8 minuten voorbij vliegen. De trein mindert vaart en even later staan we stil en kunnen we uitstappen op het tussenstation. Ondanks het feit dat we op 2234 meter hoogte lopen, vinden we het niet koud. Zeker vergeleken met de temperatuur in de trein. Omdat we zo snel mogelijk helemaal naar boven willen, lopen we direct door naar de toegang tot de gondelbaan, de “Eisseebahn”.

Als we in een gondel zitten, kijken we onze ogen uit. Allereerst blijven we de eerste paar honderd meter redelijk dicht bij de grond, maar dan gaat het rap steil omhoog. Zittend in de gondel, terwijl de zon volop schijnt, is het warm aan het worden. Eigenlijk te warm voor een fleece. Om ons heen veranderen de bergen van groen naar grijs en langzaam maar zeker komen we in de grillige, woeste rotsmassa’s, zoals deze hoge bergen zijn.20190916_124051aWe zien links en rechts onder ons grote stuwmeren liggen en zijn benieuwd hoe de “Eissee” eruit zal zien. Het meer, waarvan deze kabelbaan haar naam draagt. Ook zien we her en der de eerste sneeuw liggen. We naderen dan ook alras het einde van de kabelbaan en stappen uit op 2800 meter.

Er waait een lichte wind, maar echt koud is het niet. Terwijl Annemiek even naar het toilet gaat, trek ik alvast mijn fleece uit. Annemiek blijkt dat trouwens ook gedaan te hebben als zij terug komt. We gaan op stap. Gewoon rond kijken en genieten van deze bijzondere natuur. Een natuur die grijs, koud, maar ook een machtige uitstraling heeft. 20190916_131354a20190916_131950aOveral om ons heen liggen die enorme rotsmassa’s, woest en ledig, soms bedekt met een laag sneeuw. Het maakt een diepe indruk op me. Links en rechts maak ik de ene na de andere foto en video.

We lopen via de routeaanwijzing naar de Eissee. Deze blijkt niet ver weg te liggen en spoedig lopen we langs het meer.20190916_124926aErnaast heeft men een uitzichtpunt gecreëerd waar diverse mensen foto’s staan te maken van de omgeving. Zo ook ik.20190916_124405aWellicht maak ik van uiteindelijk diverse keren dezelfde opname. Dat weet ik niet, maar later kies ik de mooiste er wel uit.

Het is geweldig hier. Bijzonder mooi…maar ook anders!!! We weten niet hoe we dat moeten uitleggen. Het komt waarschijnlijk doordat het groen van de bossen ontbreekt. Het geeft een totaal ander gevoel. Een gevoel van de woeste natuur. Sterk, onvermurwbaar, bestand tegen weer en wind, tegen sneeuwstormen hoe zwaar ook. Altijd zal deze wereld zich weer onveranderd aan ons vertonen als de zon het weer tevoorschijn komt. Ja, het is zeer indrukwekkend!!!

We lopen wat verder in de richting van de gletsjer. Daar is men met grote machines al bezig de skipiste te prepareren voor de komende winter.20190916_125209aHet is duidelijk te zien dat het een hele warme zomer in Oostenrijk is geweest. De sneeuwgrens ligt hoog teruggetrokken, richting het hoogste punt op 3122 meter. Beneden op de piste lopen we over de rotsen, modder en weer rotsen. Een grote machine staat verderop stil. We gaan hem even van dichtbij bekijken. Het ziet er machtig uit.20190916_130247aInmiddels is het al 13:10 uur en we krijgen trek in een hapje eten. We besluiten dan ook een beschut plekje in de zon op te zoeken en lopen om het bergstation een klein stukje naar beneden. Tien minuten later eten we lekker een broodje in de beschutting van een paar rotsblokken en besluiten we met de kabelbaan terug te gaan naar het tussenstation. Daar hebben we een berghut gezien met een terras er voor. We willen daar nog even een lekkere bak koffie gaan drinken. We pakken onze spullen weer bij elkaar en om 13:50 uur gaan we met een gondel naar beneden.

Tien minuten later zijn we beneden en lopen naar de “Goldgräberhütte”.GoldgräberhütteOp het terras vinden we een plekje in de zon en spoedig zitten we gezellig aan een lekkere bak koffie. We praten na over alles wat we “boven” hebben gezien en gevoeld. We praten na over het feit dat we het bijzonder mooi vonden, maar anders. We komen tot de slotsom dat het toch weer een geweldige dag was met een ongekende ervaring voor ons.

Om 15:00 uur gaan we met de trein naar beneden en acht minuten later bereiken we veilig het grondstation. Nadat we de borgsom weer hebben teruggekregen, lopen we naar de auto en rijden terug naar de camping. Onderweg doen we nog even wat boodschappen en om 16:00 uur zijn we terug op de camping. Het was weer een volgende fantastische dag van deze vakantie!!!

Tot later…

De Raggaschlucht

Zondag 15 september 2019

Gisteren hadden we maar weer eens een rustige dag ingepland en zijn lekker bij de caravan gebleven. Het is nog steeds geweldig weer. Gisteren was het rond de 27 graden met veel zon en vandaag wordt het niet anders. Maar desondanks wordt het steeds leger op de camping, want de één na de ander vertrekt huiswaarts. Wij gelukkig nog niet. Dus kunnen we nog lekker van het mooie weer genieten. Vandaag gaan we daarom maar weer eens iets ondernemen. Geen wandeling, maar wel lopen. En wel door de “Raggaschlucht”.

Na het ontbijt blijven we nog even lekker voor de caravan in het zonnetje zitten en pas om 11:30 uur vertrekken we richting de Raggaschlucht. Het ritje is niet zo lang en na 35 minuten rijden we door het dorpje “Flattach”. Weer 5 minuten verder rijden we de

parkeerplaats op. Het is er druk, maar na even zoeken, vinden we nog een plekje onder een boom.

Dat het zo druk is, is niet vreemd. Jaarlijks trekt de 800 meter diepe kloof zo’n 50.000 bezoekers. Maar dat is niet alles. In de herfst van 2018 werd de kloof door onweer zó zwaar getroffen, dat men deze voor het publiek moest sluiten. Maandenlang moesten zeer gevaarlijke herstelwerkzaamheden plaatsvinden, die in totaal € 230.000,00 kostten. Op 9 juni 2019 kon men de kloof pas weer openstellen voor het publiek!!!

Nadat we onze wandelschoenen e.d. hebben aangetrokken, zijn we klaar om op pad te gaan. Het blijkt dat we nog 400 meter omhoog moeten lopen voordat we om 12:30 uur kaartjes kunnen kopen met onze Kärnten-Cards. We lopen door de entree op 760 meter. Meteen gaat het pad omhoog. Het pad is in beginsel breed, maar na een paar honderd

meter verandert dat drastisch. Het wordt smal en houdt vervolgens ineens op. Gelukkig heeft men daar een oplossing voor gevonden. Van hout, planken, balken en staalkabels heeft men aan de bergwanden een looppad weten te creëren. Het pad hangt als het ware aan de bergwand. Geweldig!!!

Terwijl we over het pad wandelen en klimmen, kolkt onder ons een wilde bergrivier. Vele watervallen doen het water met oorverdovend lawaai naar beneden kletteren. Het opspattende water veroorzaakt soms een ware nevel in de lucht en als het zonlicht deze beschijnt met haar stralen zorgt dat voor een sprookjesachtig effect.20190915_125912a20190915_130418aOnder ons dendert het water intussen met geweld over en tussen de rotsen door. Het is een zeer indrukwekkend schouwspel. De kloof wordt ook steeds smaller en de rotswanden torenen tientallen meters (misschien wel meer) boven ons uit.Raggaschlucht01 De zon is veelal niet meer te zien, slechts sporadisch beschijnt hij door een smalle spleet een klein gedeelte van de kloof.Raggaschlucht02Tijdens het omhoog lopen en klimmen (het pad gaat alsmaar hoger) moeten we goed oppassen. Het hout is soms zeer glad door het opspattende water en de daardoor gevormde nevel.

Borden, bevestigd aan de rotswanden, waarschuwen ook voor valpartijen en wijzen ons er op dat men minimaal vijf meter tussenruimte moet vrij houden. Nou, dat gaat bij ons eigenlijk automatisch. Tenslotte moet ik het nodige materiaal aan foto’s en video’s maken, dus die ruimte ontstaat bij ons vanzelf!!!

Om 13:15 uur bereiken we het hoogste gedeelte van de kloof op 915 meter. We staan weer in de volle zon en aan de overzijde komt het water via een grote waterval over de bergwand naar beneden denderen om enkele tientallen meters lager uiteen te spatten op de aldaar liggende rotsformaties.Raggaschlucht03a In totaal heeft het water in de kloof een verval van zo’n 155 meter en ontwikkelt daarbij enorme krachten. Tja, de kracht van de natuur is zó verschrikkelijk mooi, of vernietigend!! Het is maar hoe men het bekijkt, maar voor ons is het op dit moment zeer mooi.

We vinden een bankje met uitzicht op de waterval en besluiten even een kort rustpauze in te lassen. Uiteraard met een bak koffie en een broodje. We genieten van het moment en kunnen ons geluk dus niet op. Maar ook hier komt weer een einde aan als we na een halfuur besluiten verder te gaan. We moeten eerst nog 25 meter omhoog lopen voordat we aan de afdaling kunnen beginnen. Deze gaat via een breed en goed begaanbaar pad waar niet veel over te vertellen valt. Om 14:25 uur zijn we alweer terug bij de auto en rijden terug naar de camping. Ditmaal dus geen urenlange wandeling. Maar we hebben geweldig genoten en hadden dit voor geen goud willen missen.

Om 15:00 uur zijn we veilig en wel weer terug op de camping en brengen we lekker luierend in de zon de rest van de middag door. Het donderende geluid van de waterval suist nog steeds in mijn oren!

Tot later…

De bril . . .

Vrijdag 13 september 2019

Zo, na die paar “andere” dagen gaan we vandaag maar weer eens een heel klein wandelingetje maken. Na het ontbijt rijden we omstreeks 11:15 uur naar Greifenburg om vanaf daar de inmiddels bekende en ruime 10 kilometer naar boven te rijden, naar de Emberger Alm.20190913_121053aTegen 12:00 uur arriveren we op de parkeerplaats op 1750 meter en even later beginnen we aan een korte rondwandeling van ongeveer drie kwartier. De wandeling is uiteraard niet lang en bevat weinig hoogtemeters. Maar dat is ook juist de bedoeling. Vandaag willen we echt eens van de rust, het uitzicht en het prachtige weer genieten. Ook nu schijnt de zon weer volop en is het een graad of 28. Daarom hebben we voldoende eten en drinken meegenomen en zijn we van plan om ergens lekker lang te gaan picknicken. Het is dezelfde wandeling, die ook door Hanneke en Han werd gelopen, toen we hen hier ontmoetten.20190913_121159aWe wandelen over een weids landschap en zoals gezegd, zijn de weersomstandigheden prachtig. Het is niet helemaal helder, maar we kunnen behoorlijk ver kijken.Dat het goed is om plannen te maken, is duidelijk, maar je moet er ook weer vanaf kunnen wijken. En daar zijn we erg gemakkelijk in. We schakelen vrij snel om…

Al snel stelt Annemiek voor om toch wat anders te gaan lopen. Het loopt namelijk zó heerlijk. Het doel wordt dan ook verplaatst naar de “Oberberger Alm” en dus wandelen we op ons gemak verder. Het pad is gemakkelijk, breed en goed begaanbaar.20190913_125318aNa drie kwartier wandelen, besluiten we bij een bankje even lekker te pauzeren voor een bak koffie. We hebben pas 90 meter geklommen.20190913_133404aWe nemen het er lekker van, genieten van deze ideale omstandigheden en gaan na ruim een halfuur weer op pad. Tot een paar honderd meter voor ons doel blijft het pad aardig 20190913_135637aop gelijke hoogte, maar dan moeten we middels enkele haarspeldbochten sterk gaan dalen. Dat is jammer, maar goed het hoort er bij. Zo bereiken we rond 14:00 uur de Oberberger Alm. Helaas is de locatie niet zodanig, dat we er eens lekker op het terras willen gaan zitten om te genieten van iets lekkers of van het uitzicht. Daarom besluiten we terug te gaan wandelen. We zijn immers toch al twee uur onderweg en wie weet wat we nog tegenkomen. En dat weten we niet, want Annemiek stelt voor om via een andere route terug te lopen. Zij wijst op de kaart een route aan die inderdaad anders loopt dan de heenweg. “En deze route loopt via een waterval”, zegt ze. Dus gaan we weer op pad.

Alleen de eerste honderd meter voeren ons via hetzelfde pad omhoog, maar dan moeten we al snel van het pad af. We komen bij een hek, dat dicht is. Niks vreemd, dat zijn we al tientallen keren tegen gekomen. Dus wil ik de sluiting openen, maar daar is geen beweging in te krijgen. Wat ik ook probeer, deze blijft onwrikbaar vast zitten. Als ik goed kijk, blijkt de sluiting te zijn geborgd. Er blijft niets anders over dan er overheen te klimmen. Even later zijn we het hek gepasseerd en wandelen we alweer vrolijk verder. Dan wordt het pad smal, heel smal…

Hoe verder we klimmen, klauteren en dalen, hoe moeilijker het lijkt te worden. Soms heb ik zelfs even mijn handen nodig om toch maar wat houvast te hebben. Het pad loopt steeds duidelijker via de steile flanken van de berg!! Het is zeer goed oppassen geblazen, want als we hier vallen…laat ik daar maar niet op ingaan. Later zei Annemiek: “als ik dit van tevoren had geweten, had ik dit niet gedaan.” En dat is ook zo. Maar, je weet het nu eenmaal niet van tevoren. En als je er eenmaal in verzeild raakt, kun je twee dingen doen. Of je gaat verder, of je gaat terug!!! Maar ja, wanneer kies je??

We liepen uiteraard door en na een halfuur bereiken we de waterval. Een mooie brede stroom van water viel een tiental meters naar beneden. Ik probeer er iets van op de foto 20190913_142732ate krijgen, maar veel moeite doe ik er niet voor. Annemiek is alweer verder gelopen en ook ik ben in mijn gedachten al bezig met het verdere verloop van deze route. Veel plezier beleven we dus niet van deze toch wel mooie waterval.

Ik ga weer snel verder, steeds secuur zoekend naar de juiste plekken om mijn stokken en voeten neer te kunnen zetten. Zo lopen we in totaal een uur over dit smalle bergpad 20190913_145852atotdat we omstreeks 15:05 eindelijk het pad kunnen verlaten en op een brede glooiende helling uitkomen. We zijn toe aan een rustmomentje en zoeken een zonnig plekje waar we even een lekkere bak koffie kunnen drinken en een broodje kunnen eten.20190913_152125aUiteraard praten we over de “riskante” onderneming, maar lang willen we er niet bij stilstaan. We kunnen er nu eenmaal niets aan doen, omdat je dit van tevoren niet kunt weten. En daarbij geldt, dat het bergwandelen niet ongevaarlijk is. We kunnen alleen maar zoveel mogelijk ons verstand blijven gebruiken.

Na een klein halfuur breken we weer op. We gaan weer verder en hopen maar dat het pad nu weer “normaal’ zal zijn. Allereerst moeten we via de berghelling zo’n 30 meter dalen, waarna we inderdaad weer op een normaal pad verder kunnen lopen. Gelukkig! We lopen over het malse gras en zijn beslist niet de enigen die dit lekker vinden. Verschrikkelijk wat ligt hier een berg koeienstront!!! Ik moet gewoon zoeken naar een begaanbaar pad!!! Het hele pad ligt bezaaid met grote vlaaien. Het is ook altijd wat. Als we zo’n 10 a 15 minuten gelopen hebben, hoor ik opeens een harde kreet. Ik schrik me rot. En Annemiek, die een aantal meters voor mij loopt, schreeuwt: “Mijn bril, ik ben mijn bril vergeten”. Wat? “Je bril?”, vraag ik (waar heb ik dat meer gehoord??!!). “Ja, die had ik afgezet tijdens het koffie drinken en ik heb hem laten liggen!” “Ik ga hem halen”, roep ik naar haar en draai mij om. Ik loop zo snel ik kan (rennen was beslist onmogelijk) terug. Ook nu moet ik oppassen waar ik mijn voeten plaats, maar ik loop zó snel, dat ik binnen enkele minuten naar adem loop te happen. Mijn hart bonst als ik de berghelling weer op loop. Als ik denk dat ik ongeveer bij de plek gekomen ben waar we hebben gezeten, begin ik voorzichtig te zoeken. Het valt niet mee. Alles lijkt op elkaar. Inmiddels is Annemiek ook gearriveerd. “Hij moet bij een stukje hout liggen”, roept zij. Ik weet het, want daar zaten we. Maar waar is dat verrekte stukje hout. Ik loop wat hoger de berghelling op. Daar is het ook niet. “We zaten niet ver van een boom vandaan”, roep ik naar Annemiek. Maar wat we ook zoeken, we vinden hem niet. Ik kijk nog eens goed om mij heen. Een meter of tien lager staat ook nog een boom (er staan er natuurlijk nog veel meer op de helling). Daar loop ik voorzichtig heen en gelukkig…naast het plankje ligt de bril keurig te wachten. “Ik heb hem”, roep ik. “Echt…gelukkig”, zegt Annemiek en komt naar mij toe. Ze pakt de bril van mij aan en kijkt opgelucht naar me.

We komen even op adem eer we weer naar beneden lopen. Alles bij elkaar zijn we een halfuur hierdoor verloren, want het is nu 16:00 uur. Gelukkig verloopt de terugweg verder zonder enig probleem, al moeten we de laatste kilometer nog flink omhoog lopen. 20190913_163315aEn dat is best zwaar, want als we om 16:50 uur bij de auto arriveren, zijn we 4,5 uur onderweg geweest en hebben bijna 11 kilometer (de langste tot nu toe) afgelegd met 370 hoogtemeters.20190913_120141aDat is wel even iets anders dan een rondwandelingetje van drie kwartier. En een lekkere picknick is er al evenmin van gekomen. Tja we kunnen snel omschakelen!!

Tot later…

Millstätter See

Donderdag 12 september 2019

Vandaag doen we het weer eens rustig aan. We staan vrij laat op, ontbijten op ons gemak en daarna ga ik een stukje schrijven terwijl Annemiek een aflevering van Robinson gaat terug kijken.

Vroeg in de middag willen we echter toch wel iets gaan doen. Het is prachtig weer met 26 graden, dus misschien is het leuk om een stuk te gaan varen. Zo rijden we omstreeks 13:45 uur naar het stadje “Millstatt”, gelegen aan de “Millstätter See”. Het is inmiddels drie kwartier later als we door het gezellige stadje rijden op zoek naar een parkeerplaats. Het is behoorlijk druk. Er is veel verkeer en er wandelen honderden mensen op straat. We hebben echter geluk. Op een parkeerterrein is een plekje vrij en de parkeermeter is kapot of buiten werking!!20190912_144457aWe wandelen wat door de hoofdstraat en vervolgens naar beneden richting het meer. Daarbij lopen we over een prachtige boulevard met een geweldige bloemenzee.20190912_144818a Uiteindelijk komen we bij de steiger van de rondvaartboot. En opnieuw hebben we geluk, want de volgende afvaart is om 15:00 uur. We hoeven dus nog maar een minuut of tien te wachten. Weldra komt de boot in zicht en nadat een aantal passagiers zijn afgestapt, mogen wij aan boord. We krijgen gratis toegang middels de bekende Kärnten-Cards en lopen direct door naar het bovendek. Het is prachtig weer met veel zon en een licht windje. En weer treffen we het. We kunnen vlak achter het overdekte gedeelte zitten zodat Annemiek in de schaduw kan zitten en ik lekker in het zonnetje.20190912_152416aDe boot vaart het gehele meer rond en doet daarbij in totaal 9 plaatsen aan, waarbij het stadje Millstatt twee keer wordt bezocht. Wie de kleine rondvaart wil maken, kan bij het eerste bezoek aan Millstatt van boord stappen. Wie de grote rondvaart maakt, kan blijven zitten en pas bij het tweede bezoek aan Millstatt van boord stappen.Rondvaartplan01aWij hebben besloten om de grote rondvaart te maken. Deze zal 2,5 uur in beslag nemen, maar dat maakt voor ons niet uit. Nogmaals, het is er heerlijk weer voor.

Ondertussen zijn we al een aardig eindje onderweg en bij elk dorpje of stadje waar we

even aanmeren, stappen mensen van en aan boord. Het is een heerlijke tocht met prachtige vergezichten.

Het uitzicht op de bergen met het water op de voorgrond, is heel mooi. En dus maak ik aardig wat foto’s. Het gebeurd immers niet vaak dat we de bergen vanaf het water kunnen bekijken.20190912_165240a

Als we uiteindelijk de laatste tussenstop hebben gehad, gaan we alvast naar beneden, zoeken nog even het toilet op en wachten vervolgens benedendeks. Als we uiteindelijk omstreeks 17:20 uur weer afmeren, stappen we met “zeebenen” weer aan vaste wal. We lopen in 10 minuten terug naar de auto en rijden naar de camping.

Terug bij de caravan drinken we een bak koffie en kijken terug op deze heerlijke dag. Het was een fantastische tocht met stralend weer. We zijn heel dankbaar dat we het zo goed hebben!!

Tot later…

De Kölnbrein dam

Woensdag 11 september 2019

Het is wederom een mooie dag. Oké, geen strakblauwe lucht en geen 30 graden of meer. Maar de wolken zijn geen probleem en de temperatuur van zo’n 23 graden geven ons de gelegenheid om weer iets te gaan ondernemen.

Omstreeks 11.30 uur vertrekken we en rijden naar het “Maltatal”. Bij het plaatsje “Malta” rijden we vervolgens via de 14,4 kilometer lange “Malta Hochalmstrasse” Malta Hochalmstrasse02naar de “Kölnbrein dam” rijden.  Om via dit traject te kunnen rijden, moeten we eerst een kaartje kopen. Ook hiervoor kunnen we weer de inmiddels bekende Kärnten-Cards gebruiken!! Het is inmiddels 12:10 uur.

Het 14,4 kilometer lange traject is een prachtige belevenis. De uit de rotsen gehouwen tunnels en haarspeldbochten zijn voorbeelden van hoog alpine wegenbouwtechnieken. Verschillende belevenispunten langs de weg nodigen uit tot ontspanning. We passeren een aantal flinke watervallen.20190911_121450aParkeerplaatsen zijn aldaar aanwezig zodat je altijd even een kijkje kunt nemen en eventueel wat foto’s kunt maken.

Dan moeten we plotseling afremmen en stoppen. We staan achter een rijtje auto’s die allemaal staan te wachten voor het rode verkeerslicht!!! Als we zo’n 15 minuten hebben gewacht, komen er vanuit tegenovergestelde richting een aantal auto’s en motoren voorbij. Vervolgens springt het verkeerslicht na een aantal minuten op groen en kunnen we doorrijden. Het blijkt dat de weg zeer smal wordt en zich middels een breedte van maximaal één enkele rijstrook via smalle kronkelige en onverlichte tunnels naar boven Malta Hochalmstrasse01baant. Het is hier echt niet mogelijk om elkaar te passeren. Dáárom dus het verkeerslicht! Het is wel spectaculair en ik heb alle aandacht bij het rijden nodig. Het is ook lastig, want steeds verandert de situatie van licht en donker. Maar gelukkig komen we hier heelhuids uit en na een paar kilometer passeren we een rij stilstaande voertuigen, die staan te wachten voor het andere verkeerslicht. Inmiddels rijden we hoger en hoger en uiteindelijk bereiken de top. We rijden de laatste tunnel uit en zien als eerste een modern tonvormig gebouw. Dit blijkt later een hotel-restaurant te zijn, waar 20190911_154504adiverse attracties zijn gehuisvest. Bijvoorbeeld een permanente tentoonstelling over de bouw van de stuwdam, een permanente movie omtrent de bouw, een winkeltje enz.

We parkeren de auto op de ruime parkeerplaats, stappen uit en wandelen naar een uitzichtpunt. Daar zien we de geweldige stuwdam, die met zijn 200 meter hoogte de 20190911_134845ahoogste is van Oostenrijk. De stuwdam kan tijdens een rondleiding ook van binnen bezichtigd worden. Het stuwmeer is indrukwekkend te noemen en de bergen rondom…geweldig. Velen daarvan zijn nog bedekt met sneeuw en op een enkele is zelfs een gletsjer waar te nemen. Nadat we zo even hebben rond gekeken, vanaf diverse plekken 20190911_135226aop de parkeerplaats, besluiten we eerst maar eens een bakje koffie te gaan drinken in het restaurant. We gaan naar binnen en beklimmen de vele trappen naar boven. Natuurlijk kunnen we ook de lift nemen, maar dan missen we de foto expositie over de bouw van de dam totaal. Ook dit was indrukwekkend om te zien. De bouw van de dam heeft 8 jaar geduurd, tussen 1971 en 1979. Helaas is de movie alleen in het Duits te volgen, dus daaraan lopen wij voorbij. In het moderne restaurant worden we snel, maar erg zakelijk bediend. Héél anders dan we in de verschillende berghutten hebben meegemaakt. Na de koffie stappen we dan ook direct op en lopen nog even door het souvenirwinkeltje. Het is 13:40 uur.

We gaan weer naar buiten en lopen over de dam.20190911_140239a20190911_140220aWat een machtig bouwwerk! Uiteraard is het van zo dichtbij nog indrukwekkender dan van veraf of vanuit de hoogte. We passeren de trappen naar de “Skywalk Bella Vista”, De airwalk01een nieuw uitzichtplatform, 1900 meter boven zeeniveau. In de zomermaanden kan men hier Bungeejumpen, waarbij men 165 meter naar beneden valt. Laat ik er maar niet te 20190911_141757alang bij stil blijven staan. Mijn maag begint nu al te draaien… Maar natuurlijk willen we wel even op het platform genieten van het uitzicht over het dal.20190911_140540a20190911_140414aNadat ik een aantal foto’s en video’s gemaakt heb, lopen we naar het einde van de dam. 20190911_141248a20190911_141925aDaar rijst de berg steil uit het heldere water. Aan de overkant van het stuwmeer zien we een alm liggen. We besluiten dan ook terug te lopen over de dam en naar de alm toe te gaan om te kijken of we er iets te eten kunnen krijgen. Het is immers alweer 14:30 uur. Vijftien minuten later zitten we in het zonnetje (23 graden) op het terrasje bij de alm. We20190911_144855a bestellen allebei een lekker bordje “Kaiserschmarren” en even later zitten we allebei Kaiserschmarrn01aheerlijk te smullen. Het is voortreffelijk… Daarbij genieten we vooral ook van het overweldigende uitzicht op de Alpenreuzen om ons heen.

Na drie kwartier rekenen we af, lopen nog even wat rond en besluiten dan naar huis te gaan. Ook op de terugweg hebben we het eerdergenoemde verkeerslicht weer tegen en moeten we een minuut of 12 wachten. Als we weer verder kunnen rijden, zijn we al snel bij het einde van het traject en kunnen we “gewoon” naar de camping rijden. Onderweg stoppen we nog even bij de Lidl om wat boodschappen te halen en om 17:05 uur zijn we terug op de camping. Wat was het weer een fantastische belevenis!!!

Tot later…

Mühldorfer Alm

Dinsdag 10 september 2019

Zo, na een aantal dagen “niks” doen, gaan we vandaag maar weer eens op pad. Na het ontbijt pakken we de gebruikelijke zaken weer in de rugtas en omstreeks 11:15 uur vertrekken we naar “Kolbnitz”. Daar gaan we met de “Kreuzeck panoramabaan” omhoog. Vervolgens zullen we bij het bergstation wel kijken waar we naar toe gaan wandelen. Op de wandelkaart heeft Annemiek in ieder geval diverse wandelingen gezien, dus kunnen we ter plaatse een keuze maken.

De rit door het Mölltal kennen we inmiddels wel en omstreeks 11:50 uur zijn we op de parkeerplaats van het grondstation. We zijn net op tijd, want de shuttle zal om 12:00 uur precies naar boven vertrekken. Dus snel de rugtas om, kaartjes gekocht en instappen maar.

De shuttle is weer eens iets anders dan een gondel of stoeltjeslift. Het is een soort open treintje met een stuk of 10 banken achter elkaar, waar je met 5 of 6 personen naast 20190910_121949aelkaar op kunt plaatsnemen. De Kreuzeck heeft er twee. De een is boven en de andere beneden. Beide shuttles starten tegelijk op één en hetzelfde spoor en passeren elkaar halverwege via een passagerails. De stijging varieert van 24 tot 78 graden!!! Dus bijna loodrecht omhoog (of omlaag natuurlijk).

Precies om 12:00 uur klinkt het waarschuwingssignaal en komt de shuttle in beweging. We vertrekken vanaf 605 meter. Het is mooi weer en dus kunnen we heerlijk om ons heen kijken en zien de wereld beneden ons langzaam maar zeker steeds kleiner worden. Jeetje, wat gaat dat ding steil zeg. Ik schiet spontaan in de lach. Misschien wel van nervositeit, wie zal het zeggen. Het is dan ook zo’n gekke gewaarwording…de rails is niet eens meer te zien, zo steil gaan we naar boven.20190910_160338aDan passeren we de shuttle die naar beneden gaat. Deze rijdt op een stukje dubbel spoor en gaat vervolgens verder over het enkele spoor. Slim bedacht!

Gelukkig gaat alles goed en na 11 minuten stopt de shuttle bij het bergstation op 1210 meter. Als we uitgestapt zijn, kijken we op de kaart en kiezen voor de wandeling naar de “Mernik Alm” op 1470 meter. De rugzakken gaan om de schouders, althans bij mij, want Annemiek heeft alleen het topvak van haar rugzak meegenomen. Zij heeft de laatste dagen zoveel last van haar schouder, dat zij het nu eens zonder rugzak gaat proberen. Alleen het broodnodige heeft zij in het topvak meegenomen en die gebruikt zij nu als heuptas. Wellicht gaat dit beter. En natuurlijk zijn we ook zeer benieuwd hoe de nieuwe schoen zullen bevallen. Zal Annemiek zonder pijn kunnen lopen??20190910_122915aDe route leidt ons door het bos en dus kunnen we helaas niet veel genieten van prachtige vergezichten.20190910_122053aOok het pad waarop we lopen, is niet bijster inspirerend. Een forstweg die ons geleidelijk, maar wel continu, steeds hoger brengt. Gelukkig duurt dit niet zo heel erg lang en moeten we bij een splitsing afbuigen naar een bospad.20190910_152436a20190910_123247aWel blijft het alsmaar omhoog lopen. Maar ach, dat zijn we inmiddels wel gewend. Af en toe kunnen we tussen de bomen door kijken en zien we de besneeuwde toppen van de 20190910_123638ahoge bergen om ons heen. Wat een mooi gezicht is dat toch.

Na 50 minuten wandelen, bereiken we de bosrand en ligt een weids landschap voor ons.20190910_130652a Hier ligt ons doel op 1470 meter, de Mernik Alm. Het ligt er wel prachtig, dat moet gezegd 20190910_134815aworden. Wij zoeken een lekker plekje in de zon. Een bankje met een tafeltje. Het is wat krap zitten, maar het uitzicht vergoedt veel. De bepakking gaat af en het inmiddels welbekende kopje koffie met een broodje wordt genuttigd. Zo zitten we even gezellig pratend te genieten. Wat hebben we het toch geweldig . . .20190910_130715aMaar ja, we moeten ook weer verder. Dus pakken we alles weer in en gaan weer op stap. Het is nu 13:40 uur en we besluiten verder te lopen naar de “Mühldorfer Alm”. De heuptas van Annemiek bevalt prima. Ze heeft tot nu toe geen last van haar schouder gehad. En wat minstens zo belangrijk is, zij heeft ook totaal geen pijn in haar voeten. De nieuwe schoenen lopen geweldig!!! Dus zijn we super blij.

De Mühldorfer Alm, op 1505 meter, ligt niet veel verder. Met 10 minuten wandelen bereiken we het al. Ook deze ligt hier prachtig met haar weidse uitzicht. De koeien liggen20190910_140250a20190910_140514a rustig herkauwend in de weiden. Tijdens het passeren houden we hen echter toch goed in de gaten. Je weet immers maar nooit.

We besluiten om nu maar een terugweg te gaan zoeken. Liever niet dezelfde route die we op de heenweg bewandeld hebben. We slaan een pad in naar beneden, maar dit loopt na enkele honderden meters dood. Dus weer terug omhoog. Een ander pad vinden we niet, dus besluiten we om de forstweg naar beneden te volgen. Het is niet inspirerend maar goed, dat vinden we van deze wandeling toch al niet. In ieder geval kunnen we op deze manier lekker naast elkaar lopen en over van alles en nog wat kletsen.

We doen het rustig aan en bereiken om 15:25 uur het de splitsing waar we op de heenweg naar het bospad afbogen. Zonder problemen zijn we om 15:45 uur bij het bergstation. De shuttle vertrekt pas om 16:00 uur, dus moeten we nog even wachten.

De terugrit naar beneden met de shuttle gaat uiteraard net zo snel als de heenrit. Alleen zitten we nu helemaal onderin de shuttle, dus hebben we geweldig uitzicht op de baan. 20190910_160051a20190910_161158aAlthans…voor zover we deze zien!!! Maar ook nu bereiken we veilig het grondstation en zijn we om 16:15 uur alweer bij de auto.

Tijdens de terugreis praten we nog wat na over de wandeling. Die was dus niet zo fantastisch, maar heeft wel een fantastisch resultaat heeft opgeleverd. We zijn zo’n 3,5 uur onderweg geweest, hebben daarbij ongeveer 3,5 kilometer gelopen en ongeveer 400 hoogtemeters gemaakt. En Annemiek heeft nergens last van gekregen. De schoenen zijn helemaal geweldig en het probleem van de rugtas blijkt op deze manier ook te zijn opgelost. Dat wordt dus nog lekker wandelen!!!

Tot later…

Nieuwe wandelschoenen

Maandag 9 september 2019

Gisteren heeft het bijna de gehele dag geregend en hebben we niets ondernomen. De meegenomen dvd’s kwamen dus goed van pas. Vandaag is het weer opgeklaard als we opstaan. Het is droog en de zon schijnt. Aan het begin van de middag wandelen we naar het dorp om brood te halen. Het centrum is klein en op een terrasje drinken we een kopje koffie.

Later in de middag rijden we naar een bedrijvenpark in de stad “Spittal”. In een tuincentrum kopen we extra dik worteldoek voor in de luifel. Het plastic wat we tot nu toe gebruiken, is te klein. Vervolgens wandelen we nog even over het bedrijvenpark en als Annemiek dan nog een schoenenzaak ziet, moeten we natuurlijk even naar binnen. We staan even stil bij de afdeling “wandelschoenen”. En wat een geluk, Annemiek ziet een paar wandelschoenen staan die afgeprijsd zijn. 20190917_122749aOpvallend is, dat de voorzijde van de zool meer gebogen is dan bij haar eigen schoenen. Zij zoekt haar maat en past de schoenen. Even lopen. Het voelt goed aan. Na wat wikken en wegen, besluiten we de schoenen te kopen, ook al zijn ze niet waterdicht. Stel je voor dat zij hier gewoon goed op kan lopen! En zo niet, nou ja aan de prijs zullen we ons geen buil vallen. Dus loopt zij even later met een paar wandelschoenen de deur uit.

Terug op de camping trekt Annemiek direct de schoenen aan en loopt er de rest van de dag probleemloos op rond. Dat biedt zeer veel hoop voor de toekomst!!!

Tot later…

Verhuizen . . .

Zaterdag 7 september 2019

Even een paar dagen geen wandelingen of andere activiteiten. Na de lange wandeling van woensdag hadden we toch wel even tijd nodig om te herstellen. Wat spierpijn en pijnlijke gewrichten vroegen duidelijk om rust. Dus deden we het donderdagmorgen al heel rustig aan en overlegden we met elkaar wat we verder wilden gaan doen. We bespraken het verkassen naar een andere camping, die meer centraal zou moeten liggen van alle activiteiten die we nog wilden gaan ondernemen. We moesten namelijk steeds veel kilometers maken om ergens te komen.

En alsof de duvel er mee speelde, kwam, terwijl we hierover aan het praten waren, een Duitser op de camping, die zijn caravan op een paar meter afstand, dwars voor ons gezichtsveld plaatste. We waren eigenlijk gelijk overtuigd van ons vertrek en die middag reden we naar het plaatsje “Sachsenburg”, ongeveer 30 kilometer verder het dal in. Toen we daar de camping op reden, zagen we het al gelijk. Een mooi vlak terrein. Kort gemaaid gras, een mooi hoofdgebouw, maar bovenal zéér ruime kampeerplaatsen. En er waren voldoende plaatsen vrij om iets moois uit te zoeken. Na een praatje met een stel Nederlandse mensen, wisten we voldoende. Hier wilden we wel een paar weken verblijven.20190907_123142aWe reden terug naar onze camping. Het was lekker weer, zo’n 24 graden, en de tent was droog. Maar toch kwam er al wat bewolking aan de lucht en er was voor die avond ook enige regen voorspeld. We besloten snel te handelen en haalden de luifel van de caravan af, zodat deze droog mee kon. Met een uurtje was het reeds klaar. We pakten wat losse spullen in de caravan bij elkaar, zodat er morgen niets door de caravan zou kunnen gaan slingeren. Stoelen en luifel werden in de auto geladen zodat we de volgende dag bijna gelijk weg konden rijden.

De volgende dag, vrijdag dus, konden we vanaf 09:00 uur uitchecken. Nadat we afgerekend hadden en de caravan hadden aangekoppeld, reden we om 10:15 uur de camping af. De 30 kilometer waren uiteraard snel afgelegd en zo reden we rond 11:00 uur het terrein van de “Draucamping” op. Er waren plaatsen genoeg en dus zochten we secuur naar een plek waar we naar ons zin konden staan. Terwijl we met elkaar aan het overleggen waren, liepen er diverse mensen langs. Sommigen bleven bij ons staan en we raakten met hen aan de praat. Gezellige Nederlanders, die al jaren op deze camping bleken te komen. Zij gaven ons allerlei goede adviezen, waar we wel wat aan konden hebben. Een Nederlands stel ging de volgende ochtend vroeg vertrekken en hun plek leek ons uitermate geschikt. Dus plaatsten wij de caravan naast hun plek, zodat wij hem de volgende dag maar een meter of tien hoefden te verrijden.

Vandaag staan we bijtijds op. De Nederlandse “buren” zijn al vertrokken. We ontbijten eerst op ons gemak en vervolgens verplaatsen we de caravan.20190907_105735aHet is heerlijk weer. Droog, zonnig en zo’n 24 graden. We besluiten direct ook de luifel aan de caravan te bevestigen.20190907_105746aDit gaat nu al sneller dan de eerste keer en zonder tegenslag zijn we met alles in anderhalf uur klaar.20190907_122940a20190907_123129aIn de middag doen we nog even boodschappen voor een paar dagen, want voor morgen is er veel regen voorspeld. En de voortekenen dienen zich aan het einde van de middag al aan. Over de bergen komt de bewolking het dal binnen drijven en een enkele klap onweer is al te horen. Dat wordt morgen waarschijnlijk een dagje in de caravan doorbrengen. Nou ja, het kan slechter!!!

Tot later…

Een onverwachte ontmoeting

Woensdag 4 september 2019

Als we vanmorgen wakker worden en uit het raam kijken, zijn we wel een beetje teleurgesteld. We hopen een stralende dag te zien, maar in plaats daarvan hangen er veel wolken boven het dal. We kruipen derhalve nog even terug onder de wol. Als we echter een kwartier later wederom een blik door het raam werpen, zien we al grote gaten in het wolkendek verschijnen, waarachter een stralende blauwe lucht tevoorschijn komt. Dus kloppen de voorspellingen toch!

Snel opstaan, aankleden en ontbijten, want vandaag gaan we een lange wandeling maken. Tenminste, dat willen we! Vier dagen geleden was het immers tijdens de wandeling “Emberger Alm” door de dreigende regen en onweer niet mogelijk om door te lopen naar de “Zweisee”. Toen zeiden we tegen elkaar, dat we het op een mooie dag met goede weersvooruitzichten opnieuw wilden proberen. En dat is het doel van deze mooie dag.

Omstreeks 09:30 uur vertrekken we met de auto naar het dorpje “Greifenburg” om van daaruit de 10 kilometer lange klim naar boven te rijden, naar de “Emberger Alm”, op 20190904_180056a1750 meter hoogte. Zoals we inmiddels weten, is de weg omhoog lang, maar gemakkelijk te rijden en ook vandaag komen we zonder problemen via deze kilometers lange weg op de parkeerplaats bij de eerder genoemde Alm.

We trekken onze schoenen aan, hijsen onze rugtassen over de schouders en gaan op pad. Het is 11:20 uur en we prikken onze stokken één voor één in de grond voor de eerste stappen omhoog. Als we nauwelijks een meter of tien hebben gelopen, horen we opeens een stem achter ons roepen: “Annemiek” en nog eens “Annemiek”. Ik zie dat Annemiek, die voor mij loopt, stopt met wandelen en zich omdraait. Het duurt een paar seconden en dan hoor ik Annemiek roepen: “Hey Hanneke”. Ik zie dat Annemiek terug komt lopen en is in een paar stappen bij me. “Daar staat Hanneke”, zegt ze en wijst met een stok naar de weg beneden ons. “Hanneke en Han”, zegt ze nog eens. Ik kijk naar beneden en zie een vrouw naar ons zwaaien. Dezelfde vrouw, die ik een minuut geleden al beneden op de weg had zien staan, maar niet herkende. Inmiddels komt een man uit het restaurant (zo’n 10 meter verderop) naar ons toelopen. Ik hoor Hanneke naar hem roepen: “Daar zijn Annemiek en Kees”. Inmiddels ben ik ook in een paar stappen beneden en vol verbazing begroeten we elkaar hartelijk. Een simpele uitleg voor hen die het niet weten: Hanneke is de schoonzus van Ellen, de zus van Annemiek, en Han is haar partner. Beiden zijn inmiddels anderhalve week met vakantie en hebben een appartement gehuurd in de buurt van “De Weissensee”. Maar wat een enorm leuke  toeval is dit zeg. Bizar gewoon. We wisten van elkaar wel dat we hier in de omgeving met vakantie waren, maar dan hier, op deze hoogte elkaar ontmoeten…je kunt het niet bedenken. Hanneke vertelt dat zij toevallig gisteravond nog het blog heeft gelezen en dus praten we nog even over de nare ervaring met de blikseminslag. Er worden wat foto’s gemaakt en helaas moeten we Hannekes voorstel om een kopje koffie met elkaar te drinken, afslaan. We moeten gewoon weer snel op pad om de beoogde wandeling te kunnen volbrengen vandaag. Hanneke en Han begrijpen het gelukkig wel en dus nemen we afscheid van elkaar (Hanneke, wij hopen dat je bij het lezen van dit stukje de juistheid van onze beslissing zult kunnen inzien). Hanneke en Han gaan hun korte rondwandeling maken 20190904_114930aen wij beginnen aan de eerste stijgende meters omhoog. We kijken nog een paar keer om en zien in de diepte de zwaaiende stipjes van Hanneke en Han steeds kleiner en kleiner worden. Tenslotte ontnemen enkele bomen en struiken het zicht op hen. Langzaam klimmen we hoger en hoger en praten nog een tijdje na over deze geweldig leuke en toevallige ontmoeting.

Ondanks dat we deze klim vier dagen geleden ook al hebben gedaan, vervelen we ons niet. Het uitzicht is nu namelijk vele malen mooier omdat het zulk helder weer is! In de verte zien we steeds duidelijker de diverse bergkammen achter elkaar liggen, met daar20190904_121536a20190904_121651a tussen, die prachtige zilvergrijze dampen. “Zo zie je het vaak op plaatjes”, zeg ik tegen Annemiek, “maar nu is het echt”. En ik kan het niet laten, maar steeds sta ik stil en maak ik foto’s van hetgeen ik zo adembenemend vind. Misschien maak ik wel tien of twintig dezelfde foto’s en video’s. Het maakt me niet uit, ik moet het gewoon doen. Steeds loop ik een stuk vooruit, zodat ik op Annemiek kan wachten en tegelijk de tijd heb om de foto’s te maken. Ach, thuis zoek ik de mooiste opnames er wel uit. En dat zal nog moeilijk worden, want inmiddels weet ik uit ervaring, dat het heel lastig is om hetgeen ik op deze momenten zie en voel, met een foto uit te drukken. Eigenlijk lukt mij dat zelden!

Om 12:30 uur arriveren we bij het uitzichtpunt op 2010 meter. We hebben nu aan één stuk 260 meter geklommen en het is tijd voor een korte koffie- en lunchpauze. Het 20190904_124645a20190904_124628aaanwezige bankje staat er leeg bij, dus kunnen we heerlijk plaatsnemen en van het prachtige uitzicht over het dal genieten. We laten ons de lunch heerlijk smaken, want we weten niet wanneer de volgende gelegenheid zich zal voordoen dat we zullen kunnen rusten. We kennen de route tot aan het leuke hutje, dat wel, maar wat er vervolgens zal komen, is totaal onbekend. Vier dagen geleden hebben we van grote afstand het pad gezien waarover we naar boven zullen moeten lopen. Dat pad leek aardig steil! En ook het mogelijke zadel denken we gezien te hebben. Het zadel waar we over heen zullen moeten om aan de andere kant van de berg en dus ook bij het meer te kunnen komen. In ieder geval gaan we eerst nog heel veel meters dalen om vervolgens nog veel meer meters te moeten stijgen.

Als de koffie en het brood naar binnen is gewerkt, pakken we zoals gebruikelijk alles weer netjes in onze rugtassen. Geen troep achterlatend gaan we vol goede moed omstreeks 13:00 uur weer op pad. Zoals we al wisten, gaan we eerst afdalen tot aan het leuke hutje. Het dalen gaat vrij gemakkelijk via het brede pad en al snel arriveren we bij het bekende hutje op 1885 meter. De verfrissingen staan er nog steeds!! Wij lopen door en komen nu dus op voor ons onbekend terrein. De eerste paar honderd meters blijft het pad breed en goed begaanbaar. Enkele boeren zijn op de hellingen van de berg bosbessen aan het “plukken” en zeggen ons vriendelijk gedag. Uiteraard groeten wij hen ook vriendelijk terug.

We steken een watervalletje over. Via de grote en kleine rotsblokken komen we aan de andere kant. Helaas kan Annemiek één voet niet helemaal droog houden, maar volgens haar levert dit geen problemen op. Het pad verandert nu. We dalen niet meer en het wordt heel smal. Ook gaan we direct stijgen. Ik loop voorop en kijk af en toe achterom 20190904_132751aom te zien of Annemiek het nog redt. Ik stijg sneller, maar omdat het pad in één rechte lijn naar boven gaat, houd ik goed zicht en dus contact met haar. Hierdoor kan ik dan ook in mijn eigen tempo omhoog lopen wat wel zo fijn is. Het is ontzettend warm tijdens de klim. Er is dan ook totaal geen schaduw van een boom of struik en de zon schijnt uitbundig. Af en toe neem ik een slok water en sta even stil om op adem te komen. Je kunt goed merken dat de lucht ijler is en minder zuurstof bevat.

Om 13:30 uur bereiken we een plateau op 2000 meter, aan het einde van dit pad. Er staat een bankje en wat bomen zorgen voor de nodige schaduw. We rusten even uit. Dan komen er twee mensen vanaf de andere kant naar ons toe. Zij blijken vanaf de Zweisee te komen. Op onze vraag hoe het pad naar boven is, maakt hij wat zigzaggende bewegingen met zijn handen en we begrijpen uit zijn woorden, dat het moeilijk, maar wel te doen is.

We gaan weer verder. Het pad wordt inderdaad minder duidelijk. Hoe hoger we komen, hoe meer we via rotsachtige paden, keien en stenen ons pad moeten zien te vinden. Soms20190904_134447a20190904_134918a zijn we de route ook helemaal kwijt en moeten we zoeken naar de rood-wit-rood markering. Gelukkig weten we wel ongeveer in welke richting we moeten lopen, namelijk in de richting van het zadel. Maar ja, zo hoog in de bergen loopt het pad niet 20190904_142601arecht toe recht aan er naartoe. Een ander voordeel is, dat we af en toe enkele wandelaars naar beneden zien komen en dus kunnen we ons ook een beetje op het richten.

Gelukkig vinden we steeds het “pad” wel weer terug. Ondertussen blijven we maar stijgen en stijgen. We nemen steeds vaker een korte adempauze, want het is loodzwaar. 20190904_142646aMaar we willen allebei niet opgeven. We zijn nu zó dichtbij… We willen het meer nu zien ook!!! Opeens staan we voor een bijzonder grote rotsformatie waar we overheen moeten zien te komen. We kijken en zoeken hoe we dit het beste kunnen doen. Het is stijl hier en20190904_143515a de rotsblokken en dus ook de stappen, zijn onregelmatig groot. Ik zoek eerst mijn weg en Annemiek volgt even later. “Hier moeten we straks ook weer naar beneden”, denk ik bij mijzelf. Noa ja, dat komt dan wel weer. Eerst maar verder naar boven.

Even later, om 14:55 uur, lopen we dan eindelijk samen via het zadel naar de andere 20190904_145708akant van de berg. En daar…ligt de Zweisee op 2265 meter. Het blijkt een flink meer te 20190904_145612azijn. Groter dan we menigmaal gezien hebben in de bergen. Uiteraard willen we van dit moment ook even genieten. We hebben tenslotte in bijna twee uur tijd 375 meter achter elkaar geklommen en geklauterd, dus nu even genieten. En daar horen uiteraard ook weer koffie en een reep bij. Zo zitten we even lekker te genieten van de stilte, totdat we 20190904_145703astemmen horen. Er blijken mensen vanaf de andere berg onze richting op te komen. Het zijn er een stuk of acht te zijn en binnen een kwartier arriveren zij bij het meer. Ook zij gaan bij het meer even pauzeren en dus is het gedaan met de rust. We breken op!!

Het is trouwens ook hoog tijd om terug te gaan. Het is inmiddels 15:45 uur en we hebben nog een lange en moeilijke afdaling voor de boeg. Al snel komen we bij de eerdergenoemde rotsformatie. Na even goed te hebben gekeken, wagen we beiden de “oversteek”. Gelukkig gaat het goed en zo vervolgen we voorzichtig onze weg naar 20190904_162511abeneden. Sommige gedeelten zijn lastig en nemen wat meer tijd in beslag. Op die 20190904_162448amomenten lukt het mij nog enkele foto’s te maken van de vergezichten. Het is later op de dag, de zon schijnt onder een andere hoek op de bergen en dus verandert het plaatje!!

Na een klein uurtje arriveren we weer bij het bankje op 2000 meter en ook nu pauzeren we even. De trailschoenen van Annemiek lopen wel goed, maar het afdalen blijft een groot probleem doordat haar voeten te ver naar voren schuiven in de schoenen!! Maar ook de conditie begint aardig op te raken bij Annemiek. Tóch wil zij na vijf minuten alweer verder. Hoe eerder we bij de auto zijn hoe beter het is.

We gaan nu het lange rechte pad weer afdalen. Vier dagen geleden leek het ons nog een zeer moeilijke opgave, maar nu valt het toch redelijk mee. En zo bereiken we zonder ongelukken het leuke hutje met de verfrissingen. Annemiek had hier graag even een rustpauze gehad, maar helaas zitten er behoorlijk wat mensen. “Zullen we dan maar gelijk 110 meter gaan stijgen”, vraag ik. “Dan rusten we even op het bankje bij het uitzichtpunt”.  Annemiek antwoordt bevestigend en dus lopen we verder. Maar hoe hoger we komen, hoe moeilijker het voor haar wordt. Ze is kapot!! De laatste tientallen meters moet zij zichzelf letterlijk omhoog slepen, maar uiteindelijk bereiken we om 17:20 uur het uitzichtpunt op 2010 meter. We eten een snicker om nieuwe energie op te doen en na een kwartier hijsen we de rugtassen nog één keer over onze schouders en beginnen aan het laatste stuk naar de auto. Gelukkig loopt het pad hoofdzakelijk omlaag en zijn we om 18:05 uur bij de auto!!!20190904_181633a

We zijn ruim 6,5 uur op pad geweest, hebben daarbij ruim 10 kilometer afgelegd met 750 hoogtemeters. We zijn moe, maar gelukkig is alles goed gegaan. Het was een prachtige en ook bijzondere wandeling met een mooie verrassing. Een toppertje in onze lange lijst van wandelingen, mede dankzij Hanneke en Han ! ! !

Om 18:50 uur zijn we eindelijk thuis. Tijd voor een lange, hete douche . . .

Tot later…

Hooggebergte bij Mallnitz

Dinsdag 3 september 2019

Gisteren hebben we voor het eerst een regendag gehad en mochten dus noodgedwongen in de caravan verblijven. Gelukkig zijn we de dag goed door gekomen en hebben we aardig wat dvd’s kunnen kijken.

Vandaag is het weer aardig opgeklaard en belooft het een warme dag te worden. We weten al precies wat we willen gaan doen. We gaan de “echte” hoge jongens opzoeken. We hopen daarom dat het vandaag helder genoeg is, want anders is het voor niets geweest omdat er dan niet veel bijzonders valt te zien. Na het ontbijt pakken we de rugzakken weer in en vertrekken om 11:00 uur richting “Mallnitz”.

Na een uur rijden, bereiken we de parkeerplaats bij de “Ankogel Bergbahn” op 1290 meter. Als we uit de auto stappen worden we onaangenaam verrast door een harde en zeker frisse wind. Dat wordt een lekkere fleece aantrekken!! Nadat de kleding, schoenen20190903_121312a en rugtassen op de juiste plaatsen zijn aangebracht, lopen we naar het grondstation van de kabelbaan. Ook hier kopen we weer kaartjes met onze Kärnten-Cards. Inmiddels 20190903_121646ahebben we de aanschafprijs van de kaartjes er al uit en is alles wat we hier vervolgens nog mee gaan ondernemen, voor ons geheel gratis!! Dat is lekker meegenomen!

We moeten nog zo’n 8 minuten wachten voordat de gondels (het zijn er drie achter 20190903_141821aelkaar) beneden zijn. Inmiddels staan er al aardig wat mensen te wachten. Nou maar hopen dat er ruimte genoeg is. Als de gondels zijn gearriveerd, blijkt er meer dan voldoende ruimte voor ons allemaal te zijn. Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk vertrekken we om 12:30 uur naar boven. Als we een minuutje vertrokken zijn, begint de gondel ineens te slingeren. Jeetje, wat waait het hard. Het slingeren houdt even aan en stopt dan weer. De mensen in de gondel kijken elkaar aan en her en der wordt voorzichtig gelachen. Maar toch denk ik ook bij diverse mensen wat meer dan normale witte gezichten te zien… Maar goed, het personeel van de baan zal ongetwijfeld weten onder welke weersomstandigheden men niet meer met de kabelbaan omhoog en omlaag kan. Dus maak ik mij er niet ongerust over als de gondel voor de tweede en derde keer hevig heen en weer slingert. Voor mijn gevoel missen we de pijler maar op een haartje als we deze passeren. Gelukkig gaat alles goed en bereiken we na een kwartiertje zonder ongelukken het tussenstation op 1950 meter.

We stappen over in de volgende gondel, die ons naar het bergstation zal gaan brengen. Als iedereen een plekje heeft gevonden, gaan de deuren dicht en komen de gondels in beweging. In beweging ja, zowel naar boven als naar links en naar rechts. Het waait namelijk nog flink hard. Hoger en hoger gaat het. Er lijkt geen einde aan te komen! Maar uiteindelijk bereiken we om 13:00 uur het eindstation. We zitten nu op 2750 meter!!!

We stappen uit en…oei, wat is het koud!! We voelen de wind door het station waaien. We horen hem ook!! En als we uit het station lopen en ons in de open lucht op de berg 20190903_125754abevinden, voelen we onze handen al koud worden. Oeps, dit is wat anders dan de 25 graden die we op de camping hadden. We mogen blij zijn als het hier 10 graden is!!!

We lopen om het station heen en vinden aan de andere kant een “beschutte” plek. In ieder geval staan we even uit de wind. En dat scheelt al een dikke winterjas. Ik besluit 20190903_131335a20190903_131414ahier mijn regenjack aan de trekken. Die beschermt mij in ieder geval wat tegen de koude wind. Ook Annemiek trekt haar regenjack aan. Gelijk maak ik dankbaar gebruik van de “beschutting” tegen de felle koude wind en maak ik foto’s en video’s. Want het uitzicht is 20190903_130811a20190903_130817anamelijk geweldig. Ik voel mij nietig en klein bij het zien van al die reuzen om ons heen. Hoe geweldig is het om hier op één van de toppen van Europa te mogen staan. De wereld aan mijn voeten, hoe bijzonder… En dan de barre kou, de felle en zeer koude wind…dat maakt het voor mij nog mooier. Weg bescherming van huizen, warme kachels en alles wat we aan luxe hebben. Hier is de natuur de baas en alleen de natuur…20190903_133220aNa zo’n 10 minuten overleggen we over hetgeen we kunnen gaan doen. We kunnen hier niet te lang blijven, gezien het feit dat we nu al behoorlijk koude en gevoelloze handen hebben. We besluiten tóch een stukje verder omhoog te gaan lopen om te kijken wat er achter de volgende kam te zien is. We zijn er nu immers en wie weet, komen we hier nooit meer. Langzaam lopen we eerst een klein stukje naar beneden over de losliggende rotsen en stenen. Tjonge, wat is het koud en ik trek de capuchon van mijn regenjas ver over mijn hoofd. De wind is zó ontzettend koud, dat het pijn doet aan mijn oren en voorhoofd. “Had ik maar een dikke muts en handschoenen meegenomen”, denk ik bij mijzelf. Maar ja, als hadden komt…

Inmiddels klimmen we voorzichtig omhoog. Als we goed kijken zien we een “pad” dat omhoog leidt. Voetje voor voetje, soms leunend tegen de harde wind, stijgen we verder. Onze ademhaling is kort en snel. We kunnen heel goed merken, dat de lucht hier een stuk ijler is. Eindelijk, na zo’n 20 minuten moeizaam klimmen, zijn we boven. We staan nu op 2750 meter en wat waait het hier verschrikkelijk hard!!!

Ik probeer een paar video’s te maken en ben benieuwd hoe het geluid van de wind zal klinken als ik ze thuis ga terug kijken. Lang kan ik niet filmen. De camera is bijna niet stil te houden vanwege de wind en de kou. “Nog snel een paar foto’s maken en dan maar weer naar beneden”, roep ik naar Annemiek, in de hoop dat zij mij kan verstaan. Ik loop naar haar toe en vraag of zij ook een paar foto’s wil maken. Uiteraard wil zij het wel proberen met haar half bevroren vingers. 20190903_133500a20190903_133547a“Of het gelukt is, weet ik niet hoor”, roept ze en overhandigt mij de camera weer. Dan draait zij zich snel om en begint aan de afdaling naar het bergstation. Ik berg mijn camera secuur op, bang dat ik hem uit mijn verkleumde handen zal laten vallen. Dan volg ik Annemiek naar beneden. Voorzichtig ons een weg zoekend dalen we meter voor meter naar beneden en staan 10 minuten later weer bij het station. Het is 14:00 uur, we zijn nu een uur buiten in de ijzige kou en gaan snel het station binnen. Daar blijken we nog een kwartier te moeten wachten tot de gondels weer boven zijn. Maar in ieder geval kunnen we hier redelijk beschut hun komst afwachten. Uiteindelijk vertrekken we om 14:15 uur weer naar beneden.

Tijdens het dalen lijkt het steeds minder hard te waaien. Ook de gondels gaan niet meer zo tekeer als tijdens de rit naar boven. We kijken tijdens het dalen rustig om ons heen en20190903_141337a.jpg genieten van de prachtige vergezichten. Na een kwartier bereiken we het tussenstation op 1950 meter en stappen uit. We besluiten hier nog wat te gaan genieten van de mooie bergen om ons heen, want door de kou is daar boven niet veel van terecht gekomen. Natuurlijk hebben we daar genoten, maar op een andere manier.

We lopen het station uit en dwalen even wat rond op de berg. Na een minuut of tien vinden we een mooi plekje waar we lekker in de zon kunnen zitten om een bakje koffie 20190903_144435ate drinken en een broodje te eten. We praten nog even na over het “avontuur” dat we zojuist boven op de “Ankogel” beleefd hebben. Vooral de kou en de harde, soms snijdende wind, hebben het “avontuurlijke” karakter aan dat moment toegevoegd. Misschien ook jammer dat we juist daarom niet zo lang boven konden blijven, maar anders was het waarschijnlijk een wandeling geworden met mooie vergezichten en meer niet!! Juist de kou en de wind maakten het tot een moment om niet snel te vergeten. Zo blijven we een halfuur lekker in het zonnetje zitten. Dan besluiten we om verder te gaan. Met het baantje naar het grondstation dus. Maar ja, de gondels blijken pas over 20 minuten te komen. Daarom gaan we nog even op een bankje zitten, in de zon.

Om 15:30 uur zijn de gondels gearriveerd en kunnen we naar beneden en een kwartier later hebben we weer vaste grond onder onze voeten. Nog even bij de kassa in de rij wachten om de kaartjes weer in te leveren (€ 10,00 borg) en dan kunnen we terug lopen naar de auto.

Onderweg naar de camping gaan we nog even tanken (wat een feest, € 1,15 voor een liter diesel) en boodschappen doen. Het is 17:30 uur als we terug zijn op de camping. Moe maar voldaan en een ervaring rijker stappen we even later onder een heerlijke douche. Het was me het dagje wel ! ! !

Tot later…

Naggler Alm

Zondag 1 september 2019

Vandaag gaan we weer eens iets anders doen. Na het ontbijt rijden we om 11:10 uur naar de Weissensee. Na een rit van 50 minuten arriveren we op de parkeerplaats van de20190901_115710a “Weissensee Bergbahn”. We willen met de kabelbaan naar boven en lopen vanaf de parkeerplaats nog een paar honderd meter naar de kassa. Daar kopen we met onze Kärnten-cards weer twee tickets.20190901_120250aOmstreeks 12:15 uur stappen we in de stoeltjeslift, die ons vanaf het grondstation op 956 meter in 12 minuten naar het bergstation zal brengen op 1324 meter. We vinden het wel20190901_121056a weer eens grappig om in een stoeltjeslift te zitten. Het is weer eens iets anders dan een kleine of een grote gondel. En we treffen het qua weer ook nog eens. Het waait amper en het wordt vandaag zo’n 29 graden.

We kijken rustig om ons heen en zien de wereld langzaam onder ons wegglijden. We hebben mooi uitzicht over de Weissensee, die steeds kleiner wordt.20190901_121001a20190901_134238aMaar 12 minuten zijn zo voorbij en al snel arriveren we boven bij het eindpunt. 20190901_122006aWe stappen uit en verlaten het station. Even zoeken naar een leuke wandelroute, want die zijn hier voldoende. Al snel vinden we een gemakkelijke, korte wandelroute naar de “Naggler Alm”.

We volgen de bordjes en wandelen licht omhoog door het bos. De wandeling is heel kort20190901_122017a 20190901_131552aen reeds om 12:50 uur zijn we bij de Alm op 1380 meter. We kopen allebei een lekker glas fris en zoeken een plekje in de zon/schaduw. 20190901_123517aEven lekker lui zitten en genieten van dit heerlijke weer. Een mooi moment om even het thuisfront mee te laten genieten van dit luie momentje. Dus snel een fotootje maken en een WhatsApp versturen! Veel uitzicht hebben we hier niet, maar dat is niet zo erg. Straks lopen we nog wel een stukje verder en wie weet wat we dan nog te zien krijgen.

Als we zo’n drie kwartier hebben gezeten en onze drankjes op zijn, wandelen we nog even over het plateau. Daar genieten we nog even van de prachtige uitzichten, waaronder die van de Weissensee.

Na een kwartier besluiten we terug te wandelen naar de kabelbaan en terug te gaan naar de camping. Het voordeel van de stoeltjeslift is, dat we niet hoeven te wachten voor vertrek. We kunnen zo instappen en zijn met 12 minuten veilig en wel beneden.

Om 14:35 uur zijn we terug op de camping en gaan we lekker bij de caravan lunchen. Op dat moment is het nog heerlijk weer. De 29 graden die voorspeld waren, staan ook op de thermometer, maar er komen wel meer wolken aan de hemel. Langzaam maar zeker groeien de wolken aan en tegen de avond begint het te regenen. Gelukkig zitten we lekker droog in de caravan en kijken gezellig nog een paar afleveringen van de serie “Overspel”. Als we naar bed gaan, regent het nog steeds.

Tot later…

Emberger Alm

Zaterdag 31 augustus 2019

Zo, vandaag maar weer eens heerlijk wandelen. Het wordt een mooie warme dag met 27 graden, dus we kunnen lekker de bergen in. Tijdens het ontbijt overleggen we waar we heen zullen gaan. Na diverse opties te hebben besproken, besluiten we naar de “Emberger Alm” Emberger Alm001te rijden en vandaar te gaan wandelen naar de “Zweisee”. Een meer, hoog in de bergen.

Op ons gemak pakken we onze rugtassen in, nemen voldoende water mee voor onderweg en vertrekken omstreeks 11 uur vanaf de camping. Allereerst rijden we naar het plaatsje “Greifenburg”, waarna we de weg inslaan naar boven. De “klim” naar boven zal 10 kilometer lang zijn. Gelukkig blijkt het een prima te berijden route te zijn en zonder narigheid bereiken we om 11:40 uur de parkeerplaats bij de Emberger Alm op 1750 meter. Al snel hangen onze rugtassen om onze schouders en na vijf minuten gaan we op pad.20190831_114944aDe route die we volgen, gaat direct omhoog. De eerste honderd meter over gras, maar daarna lopen we continu over een forstweg. Puin, rotsen en grind, dus we moeten goed op blijven letten waar we lopen. 20190831_120729a20190831_121648aOmdat we steeds langs de bergwand omhoog lopen, hebben we continu mooi uitzicht. Het is wel jammer dat het geen prachtig helder weer is. Maar we staan toch regelmatig even stil om te kunnen genieten.20190831_123859aZo geleidelijk aan bereiken we rond 12:30 uur de hoogte van 2010 meter, waarna we helaas weer gaan dalen!! Hoe jammer, want dan moeten we strak dus weer omhoog. De Zweisee ligt immers op bijna 2300 meter!! Het is niet anders en dus dalen we geleidelijk af naar 1885 meter.20190831_125314aDaar staat een leuk hutje en de eigenaar, die overigens niet aanwezig is, heeft voor de wandelaars voor een verfrissing gezorgd. In een uitgeholde boomstam stroomt continu heerlijk koud bronwater. En daarin staan diverse kratjes bier en frisdrank!!! Naast de toegangsdeur van het hutje hangt een plastic fles waarop staat vermeld dat men daarin voor een flesje bier of frisdrank € 2,00 kunt deponeren. Geweldig toch!!

Wij besluiten hier even te pauzeren. Het is inmiddels 12:55 uur, dus kunnen we wel een broodje en een kopje koffie gebruiken. We zetten onze rugtassen op de grond en gaan lekker op het bankje zitten. Het keteltje met water zet ik op het primusje en tijdens het opwarmen, praten we over de wandeling. We kijken daarbij om ons heen en Annemiek ontdekt enkele stipjes op de berg links van ons. Het zijn wandelaars die naar beneden komen!! Vanaf ons standpunt lijkt het ontzettend hoog en ver. “Moeten we daar nog helemaal naar toe?”, vraag ik aan Annemiek. Ze antwoordt bevestigend. Oef, dat had ik niet verwacht. Maar ja, het is eigenlijk wel logisch. We zitten hier zelf op 1885 meter, dus we moeten zeker nog 400 meter omhoog klimmen. En om ons heen rijzen de bergen allemaal hoog boven ons uit, dus zullen we ergens overheen moeten lopen. “Kijk, daar gaan we waarschijnlijk de bergen over”, zegt Annemiek en wijst in de richting van een zadel (een lager gedeelte tussen twee toppen van een berg). “Zo, dat is nog een heel stuk wandelen”, zeg ik. Annemiek beaamt dit en zegt dat het zeker nog 2 uur lopen is naar de Zweisee. Het water kookt…

Terwijl we genieten van de koffie en het broodje, praten we verder. We zien de wandelaars maar heel langzaam dalen. Zo te zien gaat het pad ook best behoorlijk steil naar beneden. We vragen ons af of het verstandig is om nog wel verder te lopen. We kijken daarbij ook regelmatig naar de lucht en zien steeds meer wolken aan de hemel verschijnen. Er werd ook kans op wat onweer voorspeld.

Het is inmiddels al 13:20 uur als we besluiten om hier om te keren en terug te wandelen. Als we nog verder gaan, zijn we minimaal nog 4,5 uur onderweg eer dat we hier weer op dit punt terug zijn en daarna moeten we dan nog naar de auto terug lopen. Nee, dat wordt te laat. “We doen deze wandeling gewoon nog een keer, als er voor de gehele dag mooi weer is voorspeld”, zeg ik tegen Annemiek. Dus pakken we onze spullen in de rugtassen en gaan omstreeks 13:40 uur op weg naar de auto. Steeds kijken we omhoog naar de lucht, die toch wel meer betrekt. Op een gegeven moment voel ik een licht spettertje. Het regent!! Nou ja, regen, het is wat je noemt miezerig!! Gelukkig zet de regen niet door en na een minuutje of 10 is het weer droog.20190831_114901aZo bereiken we zonder ongelukken rond 14:30 uur de auto en rijden we terug naar de camping. Om 14:55 uur zijn we weer veilig thuis.

We hebben heerlijk gewandeld, zonder lichamelijke ongemakken. Annemiek kan op haar trailschoenen goed lopen, al blijft het dalen wel een probleempje. Maar we kunnen in ieder geval wel wandelen!!!

Tot later…

Groppensteinschlucht

Vrijdag 30 augustus 2019

Nadat we gisteren best wel een behoorlijke wandeltocht hebben gemaakt, besluiten we vandaag iets anders te gaan doen. We gaan een stukje rijden richting “Obervellach”, alwaar zich een prachtige kloof bevindt, de “Groppensteinschlucht”. Het lijkt ons een goed moment om geen lange wandeling te gaan maken, maar wel lekker in beweging te blijven.

We doen het rustig aan en vertrekken omstreeks 11:15 uur met de auto richting het “Mölltal”. Het is mooi weer en de omgeving 20190830_125923astraalt een heerlijke zomerse sfeer uit. Het is een korte, mooie rit van zo’n 25 minuten.

Het is goed weer op het moment dat we arriveren, maar niet warm. We besluiten allebei daarom maar een fleece aan te trekken. Onze rugzakken en stokken nemen we maar niet mee. Die daar heb je bij zo’n kloof toch niet veel aan. Uiteraard trek ik wel mijn wandelschoenen aan en Annemiek haar trailschoenen. Nadat we vervolgens kaartjes hebben gekocht met onze Kärnten-cards, gaan we op pad. De eerste honderden meters gaan vlak, via een breed pad, door het bos. Het is hier behoorlijk fris en we hebben geen spijt van onze fleecetruien.

Het pad veranderd. Er liggen meer rotsen en we moeten goed uitkijken waar we onze voeten plaatsen. “Jammer dat we onze wandelstokken niet bij ons hebben”, zeg ik tegen Annemiek. Zij beaamt het. We moeten af en toe zelfs flink klauteren over rotsen. Maar het is het we waard. 20190830_130756aNa een paar minuten arriveren we bij een waterval. We moeten een bruggetje over en gaan verder omhoog. 20190830_130813aOp sommige momenten leidt het pad via een aangelegd voetpad van boomstammetjes. 20190830_133027aDan weer heeft men een trap aangelegd van balken.20190830_131109a Kortom, het pad is heel afwisselend. En overal om ons heen horen we water naar beneden vallen. Geweldig mooi.20190830_132621a

Nadeel is echter wel, dat het pad alsmaar omhoog blijft gaan, de grond vochtig en glibberig is en wij geen stokken bij ons hebben. We lopen nog een tijdje door, maar het pad gaat steeds maar hoger. We bekijken de kaart nog eens aandachtig en komen tot de conclusie, dat we een behoorlijke misrekening hebben gemaakt. Het pad dat door de kloof loopt is een fikse wandeling. Weliswaar erg mooi, maar te lang voor onze huidige uitrusting. We besluiten om te keren en te trachten om zonder valpartijen af te dalen en veilig bij de auto te komen. Voorzichtig zoeken we soms onze weg naar beneden, waarbij som flinke stappen “in het diepe” gemaakt moeten worden. Maar gelukkig bereiken we zonden noemenswaardige problemen omstreeks 14:05 uur de auto.

Dat was met recht een kort uitstapje. We besluiten daarom om door het Mölltal verder te rijden en tegelijk naar een mooie camping uit te kijken.

We willen namelijk binnenkort wel gaan verkassen. Om gebruik te kunnen maken van onze Kärnten-cards moeten we momenteel steeds zo’n 80 kilometer rijden en dat is zonde. Als we in deze omgeving dus een goede camping zouden kunnen vinden, zou dat welkom zijn.

We rijden langs een aantal campings, maar het levert niets op. Het rijden is echter geen straf. De omgeving is geweldig, de buitentemperatuur is prima met 28 graden en de zon schijnt uitbundig!! Daarom besluiten we om 15.20 uur een kopje koffie te gaan drinken. In het stadje “Winklern” parkeren we de auto voor een terrasje en bestellen een bak koffie met Apfelstrudel. 20190830_151806aNadat we ons deze lekkernij uitstekend hebben laten smaken, rijden we terug naar huis en arriveren om 16:30 uur heelhuids op de camping.

Tot later…

 

Ochsnerhütte

Donderdag 29 augustus 2019

Vandaag gaan we weer wandelen!!! Na het ontbijt pakken we op ons gemak onze rugtassen in en reden rond 11:00 uur naar “boven”, richting “de Leppner Alm”. Vanaf de camping volgen we de weg door het dorp en passeren bocht na bocht. Als we boven zijn, zijn we ook direct aan het einde van de geasfalteerde weg. De weg gaat verder via een “forstweg”.

Forstweg004a

Voorbeeld van een forstweg

Een weg bestaande uit grint en puin. Nu hebben we al vaker over zo’n weg gereden, maar de weg die voor ons ligt, is smal en onoverzichtelijk. Zullen we dit wel doen? We willen geen risico’s nemen, maar wat moeten we dan? En terwijl we stil staan en met elkaar overleggen, komt over de forstweg een vrachtauto met aanhanger, beiden vol beladen met boomstammen. Aan beide zijden van de combinatie bleef maar weinig ruimte over. Goh, wat zijn we blij dat we daar op dit moment niet rijden. En bij het zien en passeren van de combinatie, weten we het zeker. Dit gaan wij niet doen.

Als de vrachtwagencombinatie is gepasseerd, bespreken we een alternatief. Na lang wikken en wegen besluiten we te proberen of we met de auto bij de “Griebitsch Almhütte” kunnen komen. Ook voor deze plek moeten we de laatste 4,5 kilometer of een forstweg rijden, maar wellicht is deze breder en overzichtelijker. Ik draai de auto op de smalle weg en we gaan op zoek naar de juiste weg.

Na even zoeken, vinden we de weg naar boven. Wederom volgen we een redelijk smalle, maar goed te berijden asfaltweg. Auto’s die naar beneden komen, kunnen ons goed passeren. Als we bijna boven zijn, eindigt ook hier het geasfalteerde gedeelte. En wederom twijfelen we. Bij de laatste woning loopt een vrouw en Annemiek stapt uit de auto en vraagt aan haar of de voor ons liggende forstweg naar de Griebitsch Almhütte leidt. De vrouw antwoordt bevestigend en vertelt tevens dat de weg recent is onderhouden en goed te berijden is. We wagen het er op. In ieder geval lijkt deze forstweg breder dan de vorige. Al onze moed bijeen rapend, begeven we ons op weg. En het blijkt goed te doen. Maar ja, 5,5 kilometer lang over puin en grind rijden, plus omhoog, rijd je niet in vijf minuten. De rit lijkt eindeloos te duren. Gelukkig blijken de eerste 4 kilometer inderdaad redelijk onderhouden te zijn. Dat moet ook wel, want er vindt hier behoorlijk wat bosbouw plaats. Maar de laatste anderhalve kilometer worden kennelijk minder gebruikt, want er liggen meer kuilen in de weg en het pad wordt slechter. Soms houden we ons hart vast, maar gelukkig zien we na wéér een haarspeldbocht, tussen de bomen door, in de verte een hut liggen. Nadat we de laatste honderd meter hebben afgelegd, blijkt dit inderdaad de Griebitsch Almhütte te zijn op 1625 meter.Griebitsch AlmhütteHet is nu 12:25 uur. Als we uitstappen, voelen we hoe warm het is. In de auto hebben we daar geen erg in, maar de zon mist haar uitwerking niet. Het is inmiddels al zo’n 25 graden.

We besluiten eerst maar eens een kop koffie te gaan drinken bij de Alm. Deze blijkt gerund te worden door een vriendelijk stel jonge mensen. En de koffie die we voorgeschoteld krijgen is heerlijk. In de zon, genieten we van de geweldige omgeving en de koffie. Als deze op is, rekenen we af, hijsen onze rugzakken over de schouders en gaan op pad. Ons eerste doel is de “Leppner Alm”. De eerste paar honderd meter gaat nog over de eerdergenoemde forstweg, maar daarna wandelen we heerlijk over een bosachtig pad. Breed en gemakkelijk begaanbaar gaat het soms omhoog en soms ook omlaag. Na een halfuurtje lopen, moet Annemiek even haar schoen uittrekken. Er zit iets niet lekker en de schrik slaat mij een beetje om het hart. Gelukkig blijkt er niets aan de hand. Even opnieuw aantrekken, veter vastmaken en het euvel blijkt verholpen. We kunnen weer verder. We passeren een moeilijk begaanbaar gedeelte van het pad. Men is hier op de berghelling met grote voertuigen bezig bomen te kappen, in stukken te zagen en op te stapelen in afwachting van het vervoer naar beneden. De grond wordt daarbij compleet omgewoeld door de enorme metalen rupsbanden van de voertuigen. Voor mij is het passeren niet zo’n probleem. Mijn bergschoenen zakken wel weg in de modder, maar zijn waterdicht en hoog genoeg om mijn voeten droog te houden. Maar voor Annemiek is dat anders. Haar trailschoenen zijn laag en niet waterdicht. Dus zoekt zij voorzichtig haar weg door het omgeploegde en natte pad. Het lukt en dus blijven haar voeten droog.

Als we een klein uur gelopen hebben, bereiken we om 13:30 uur de Leppner Alm op 1620 meter.Leppner AlmWe kijken heel even rond. Er is wel wat uitzicht, maar overweldigend is het niet. Dus gaan we weer vol goede moed verder. Vanaf nu is het gedaan met het gemakkelijk begaanbare pad. De route gaat dwars door het bos, soms een stukje grasland, soms via wat rotsachtige paadjes, maar steeds gaat het flink omhoog. Het is vanaf nu flink klimmen geblazen en dat is met 28 graden behoorlijk intensief. Vooral voor Annemiek, die moeite heeft met de ijlere lucht. Maar naar 40 minuten stevig klimmen, staan we bij ons einddoel op 1900 meter, de “Ochsnerhütte”.Ochsner AlmhütteBij de hut blijkt een simpel maar ruim en doeltreffend terras te zijn. Tafels en banken, gemaakt van boomstammen, staan her en der over het terrein verspreid. Bij een tweede hut is een jong vrouw bezig om kaas te maken. Een tweede jonge vrouw komt ons vragen wat wij willen nuttigen. We bestellen beiden zelfgemaakt bruinbrood met zelfgemaakte Almkaas en zelfgemaakte frisdrank. Na een minuut of tien zitten we heerlijk in de zon te eten. Het smaakt verrukkelijk!

Als we klaar zijn, rekenen we af en vragen aan de eigenaar hoe lang we moeten wandelen als we nog even naar de “Knappensee” gaan. De eigenaresse denkt dat we een kwartier heen en ook een kwartier terug zullen moeten lopen. We kijken elkaar aan en vervolgens naar de lucht. Deze laatste is namelijk al aan het betrekken. Derhalve lijkt het ons verstandiger om het er niet op te gaan wagen, zeker niet als de eigenaresse zegt dat het vanmiddag inderdaad zal kunnen gaan onweren. Nee, dan kunnen we beter zorgen dat we op tijd beneden in de auto zitten. We moeten nog een flink eind dalen en als we bij de auto zijn, zijn we nog niet thuis.

We hijsen onze rugtassen weer over de schouders en beginnen aan de afdaling. We kiezen er voor om niet via het pad van de heenweg naar beneden te lopen, maar in plaats daarvan lopen we zo snel mogelijk via een bergroute naar beneden. Misschien is deze weg iets langer, maar vooral voor de voeten van Annemiek is het een stuk beter.

Onderweg kijken we diverse malen naar de steeds dreigender wordende lucht. In de verte horen we het af en toe onweren. Zonder ongelukken bereiken we de Leppner Alm en komen we weer in de bosachtige omgeving. Hier is het in ieder geval wat veiliger, maar ondanks dat, hoeden we er een stevige tred in. Zo bereiken we veilig en droog omstreeks 16:20 uur de auto. We zijn 3,5 uur onderweg geweest en hebben ongeveer 8 kilometer gewandeld met ongeveer 435 hoogtemeters. Het was een mooie wandeling. Niet een wandeling waar de ohhhhh’s en de ahhhhh’s vanaf vlogen, maar dat kan ook niet altijd. We hebben toch best genoten en een mooie stukken van het landschap (lees de bergen) gezien en dat is heel belangrijk!!!

Via de forstweg rijden we voorzichtig naar beneden en zijn om 17:00 uur weer veilig terug op de camping.

Tot later…

Een engeltje op de schouders

Woensdag 28 augustus 2019

Vandaag gaan we nog maar niet wandelen. De spierpijn is nog niet helemaal over en we willen niets forceren. Daarom gaan we na het ontbijt naar “Villach”. We willen graag een hogere opstap hebben voor de caravan en in Villach is een sport- en campingwinkel gevestigd. Op hun site hebben we een mooie opstap zien staan.

Omstreeks 11:00 uur vertrekken we. Het is prachtig weer en de reis van ongeveer 90 kilometer verloopt voorspoedig. Rond 12:15 uur arriveren we bij de winkel. We wandelen wat door de zaak, die qua grootte en assortiment wel wat tegenvalt. In Nederland zijn we kennelijk maar verwend!! Het opstapje is vrij snel gevonden en na een kort bezoek aan het toilet kunnen we weer terug naar de camping rijden. Het is namelijk met 34 graden gewoon te warm om door de stad te gaan wandelen. De route naar de camping is door de navigatie snel gevonden en we rijden weg. Het parkeerterrein af en bij de rotonde direct…de verkeerde afslag genomen. “Doorgaande weg afgesloten door werkzaamheden”. Dus keren we om en nemen op de rotonde de volgende afslag. De navigatie berekend snel de nieuwe route. Het maakt qua reistijd niets uit. Misschien een minuutje of zoiets. Wat zal het zijn? Een paar honderd meter?

Ook de terugreis verloopt voorspoedig. Na ongeveer 40 minuten rijde we de afslag naar de A10 op. Het is rustig op de weg. Dan zie ik voor mij de paniekverlichting oplichten van de zo’n 50 meter voor mij rijdende auto. Ik rem af en zet ook de paniekverlichting aan. Ik het verkeer voor ons afremmen en stilstaan. Ik breng de auto ook tot stilstand. Zo staan we enkele minuten stil en wachten af. Achter ons staan inmiddels ook al enkele personenauto’s en een vrachtauto stil. Ook op de A10 naast ons komen steeds meer auto’s tot stilstand. Sommige mensen stappen uit, trekken gele hesjes aan en lopen naar de kop van de rij stilstaande voertuigen. “Ik denk dat er een ongeluk gebeurd is en nog niet zo lang geleden”, zeg ik tegen Annemiek. Zij stapt uit. Het wordt warm in de auto. Maar buiten in de felle zon is het eigenlijk nog veel warmer. Inmiddels loopt Annemiek ook naar de kop van de file. “Wat een geluk dat het zo rustig op de weg is, maar ook dat we even verkeerd gereden zijn”, denk ik.20190828_100115a

Als Annemiek enkele minuten later terug komt, bevestigt zij het vermoeden. Een ongeluk en vermoedelijk ernstig. Diverse auto’s staan kris kras over de weg en één daarvan ligt ondersteboven. Zij pakten een klein stoeltje uit de auto en gaat in de berm zitten, in de schaduw van een paar struiken. “Wat een geluk hebben we weer gehad”, zeg ik tegen Annemiek. Waren we even niet verkeerd gereden bij de rotonde, dan had het wel eens heel anders kunnen zijn gegaan.

We horen sirenes naderen. De stilstaande auto’s worden naar de zijkanten van de weg gereden en even later passeren er in totaal 4 brandweerauto’s, 3 ambulances, meerdere politievoertuigen en zelfs een traumaheli landt op een paar honderd meter afstand op de rijksweg. Dit gaat nog wel even duren! Later lezen we op het internet dat er drie personenauto’s bij het ongeval betrokken waren, waarvan één Nederlandse.

Na ongeveer een halfuur stijgt de heli op, met wie weet wat voor ellende! Vervolgens duur het tot 15:00 uur voordat er een rijstrook wordt vrijgegeven door de hulpdiensten. Langzaam komt de rij stilstaande voertuigen op gang. Ook wij. We passeren de plaats van het ongeval. Het was hooguit een paar honderd meter voor ons gebeurd. Over enkele tientallen meters liggen persoonlijke spullen verspreid over het wegdek. Olie- rem- en krassporen zijn de stille bewijsstukken van hoe het ongeval heeft plaatsgevonden. Ook de auto met het Nederlandse kenteken staat nog dwars op de rijbaan. Brandweer en politie zijn nog druk bezig met het schoon spuiten en opruimen van het wegdek. We zijn er stil van…

Gelukkig gaat de reis hierna voorspoedig en bereiken we na 20 minuten veilig en wel de camping. Als we uitstappen voelen we dat het ook hier benauwd warm is. Annemiek gaat zelfs een uurtje slapen en we doen vandaag verder niets meer.

Tot later…

Hoog bezoek

Dinsdag 27 augustus 2019

Het is vandaag weer prachtig weer met een heerlijke temperatuur. Graag zouden we willen gaan wandelen, maar onze lichamen hebben de wandeling van gisteren nog lang niet verteerd. Benen en heupen voelen zwaar en pijnlijk aan, dus van klimmen zal niet veel terecht komen. En dalen dus al helemaal niet!! Toch willen we met zo’n heerlijke dag niet bij de caravan blijven zitten, dus we zoeken een alternatief.

Na het ontbijt vertrekken we rond 11:00 uur naar het plaatsje “Dellach”. Daar kunnen we bij de plaatselijke camping twee Kärnten-cards kopen, waarmee we in heel veel kabelbaantjes naar boven kunnen. Ook kunnen we hiermee in alle zwembaden in de omgeving, we kunnen grotten en musea bezichtigen en nog veel meer. Vervolgens rijden we naar de bekende stad “Heiligenblut”. Daar willen we met de kabelbaan naar boven om uitzicht te hebben op de hoogste berg (3798 meter) van Oostenrijk, “de Grossglockner”. Een bergreus met een mooie geschiedenis. Het is prachtig om naar de bergen te kijken en er door heen te kunnen zwerven, maar als je een stukje van de geschiedenis kent, gaat het nog meer leven. Gelukkig hebben we internet waar een grote hoeveelheid aan informatie te vinden is. Zo ook over de Grossglockner. Wikipedia schrijft:

“In 1799 mislukten meerdere pogingen om de bergtop te beklimmen. In 1800 stelde Franz Xaver von Salm-Reifferscheid, bisschop van Gurk-Klagenfurt een nieuwe expeditie samen om de top te bedwingen. Deze expeditie bestond uit 62 personen: 15 heren/onderzoekers, 16 boeren/gidsen, 5 timmerlui en 26 dragers en bedienden, waaronder één vrouw. Voor deze expeditie werd voor de hoge heren en bedienden een eerste versie van de Salmhütte gebouwd, op 2750 meter hoogte. De boeren verbleven in een eenvoudiger gebouw op gehoorsafstand. Ook hoger op de berg, op 3270 meter en op 3461 meter hoogte (Adlersruhe) verrezen (kleinere) hutten. Op 28 juli 1800 slaagden Sepp en Martin Klotz, Martin Reicher en een vierde boer/timmerman erin om als eersten de top via de Hohenwartscharte, Kleinglockner en de Glocknerscharte te bereiken. Op 29 juli 1800 werd het eerste Glocknerkreuz, een gipfelkreuz, gemonteerd.

Bij de eerste beklimming van de Grossglockner wordt pastoor Joseph Orrasch -ook wel Horrasch- veelvuldig als een van de eerste bedwingers van de berg genoemd. Hij zou zelfs al vóór de gebroeders Klotz op de top hebben gestaan, aldus een interpretatie van het in 1815 verschenen klimverslag van Franz M. Vierthaler, een van de expeditieleden. In een in 1993 gevonden manuscript van Orrasch zelf, beschrijft hij echter hoe de vier boeren de Grossglocknertop bereiken en daarna pastoor Matthias Hautzendorfer omhoog leiden. Orrasch is niet verder gekomen dan de top van de Kleinglockner, waar de vier eerst beklimmers een jaar eerder al een kruis hebben geplaatst.

De beroemde ijsroute door de noordoostwand van Grossglockner is vernoemd naar Alfred von Pallavicini. Op 18 augustus 1876 beklom hij de route in het spoor van drie door hem ingehuurde berggidsen uit Heiligenblut: J. Tribusser, G. Bäuerle en J. Kramser. Omdat ijsschroeven en stijgijzers met voorpunten nog niet bestonden, moesten er treden worden gehakt in het tot 55° steile ijs. Hans Tribusser hakte de 2500 benodigde treden en klom de complete route voor.”

Zo’n drie kwartier later bereiken we Heiligenblut. We parkeren de auto in een parkeergarage, hangen de meegenomen rugzakken om onze schouders (je kunt immers nooit weten daarboven) en wandelen door het gezellige centrum, vol terrasjes. We nemen ons voor om straks op de terugweg ergens een heerlijk ijsje te gaan eten. Hmmmm…ik kan me er nu al op verheugen! Zeker bij de huidige temperatuur van rond de 28 graden. 20190827_123759aNa ongeveer een kwartiertje wandelen en foto’s maken, bereiken we het grondstation van de “Grossglockner Bergbahnen”.20190827_123833a Hier “kopen” we onze eerste kaartjes met de Kärnten-cards en om 12:30 uur zitten we samen in een gondel, op weg naar boven. Het weer is prachtig en we genieten nu al van de gedachten aan het uitzicht dat we straks zullen hebben. Strak ja, want de reis naar boven duurt een klein halfuur.

Rond 13:00 uur bereiken we het eindstation op 2600 meter. We kijken om ons heen, naar de bergen en dalen die ons omringen. 20190827_132654a20190827_132832aHet is teveel om in een keer te bevatten. Ondanks dat het niet helemaal helder is (er hangen veel wolken om de bergtoppen), is het uitzicht geweldig. Weer beseffen we ons in wat voor een mooie, wondere wereld we toch eigenlijk leven. Nu we toch boven zijn, maken we van de gelegenheid gebruik om even rond te dwalen. De spierpijn en de pijnlijke gewrichten moeten we maar even vergeten. 20190827_132642aTrouwens, we hoeven niet veel meters te klimmen of te dalen. We blijven tenslotte ongeveer op dezelfde hoogte.

We maken foto’s en video’s (zelfs ik mag op de foto, jaja…) 20190827_133853a20190827_134002aen zoeken vervolgens na drie kwartier een “rustig” plekje voor een kleine koffiepauze.

Na een halfuur besluiten we dit “hoge bezoek” hierboven af te sluiten met een heerlijk “Apfelstrudel” in het restaurant. Voor hen die het niet weten:

“Apfelstrudel is een traditioneel Oostenrijkse gebaksoort, die vooral erg populair is in Wenen. Apfelstrudel bestaat uit deeg, plakjes appel en rozijnen. Het was oorspronkelijk voedsel voor arme mensen, maar gold later als een culinair hoogstaand gerecht.”

We breken op en lopen naar het restaurant. Op het terras vinden we een lekker plekje in de zon en na zo’n tien minuten liggen er twee overheerlijke stukken Apfelstrudel op een bordje voor onze neus. 20190827_143802aWe wachten niet langer en genietend eten we het warme stukje gebak langzaam op. Smullen is het…!

We praten nog heel even na over de mooie beleving, hier boven op één van de toppen van de wereld. Dan rekenen we af en gaan met de kabelbaan weer naar beneden. Beneden aangekomen, herinneren we ons nog de belofte die we aan onszelf hebben gedaan. We moeten nog een ijsje eten!! Op de heenweg hebben we een mooi terras gezien met uitzicht op het dal. 20190827_153301aHet terras is snel gevonden, maar owee, wat is het druk! Geen wonder eigenlijk, het is zó mooi gelegen. Gelukkig vinden we nog een tafeltje in de drukte en even later hebben we allebei een heerlijk ijsje. We smullen er allebei duidelijk van, maar als het op is, hebben we allebei wel even onze taks bereikt. Koffie, Apfelstrudel en een ijsje… We moeten maar weer snel gaan wandelen.

Op de terugweg naar de auto passeren we de prachtige “Bedevaartkerk”, ook wel de “Vicentiuskerk” genoemd. 20190827_123151aUiteraard willen we deze mooie en ook bekende kerk wel even aan de binnenkant bekijken. De buitenkant zal bij velen wel bekend zijn, maar ook hier geldt weer, wie kent de eeuwenoude geschiedenis van de kerk? Wikipedia schrijft:

“De eerste schriftelijke vermelding betreft een kapel in 1271. Als bewaarplek van een fles “Heilig Bloed”, die de Deense prins Brictius van de Byzantijnse keizer Constantijn VII als geschenk zou hebben ontvangen, was de kapel een bedevaartsoord geworden. Van 1273 tot 1301 werd de kapel vernieuwd. De nieuwbouw van een kerk begon in de late 14e eeuw. In verband hiermee (financiering) werd in 1389 en 1393 de mogelijkheid aflaten te verkrijgen (kopen) ingevoerd. Het koor was in 1430 gereed. De inwijding van de kerk vond plaats in 1491.

Van 1909 tot 1911 werd de kerk onder Pater Johann Maria Reiter gerestaureerd. Er werden nieuwe vensters geplaatst en de Christophorus-fresco werd weer zichtbaar gemaakt. Verdere restauraties aan het interieur vonden plaats in 1956 en 1996.

Het koor is in gotische stijl gebouwd met drievoudige steunberen, driedelige vensters en kleine cryptevensters met spitsbogen.20190827_161837a De toren met spitsboogvensters staat aan de zuidzijde van het koor en heeft een achthoekige spits. Het schilderij van Christoffel aan de noordkant van het middenschip dateert uit 1470–1480. Het wordt aan beide zijden door afbeeldingen van andere heiligen geflankeerd. In 1997 werd het gerestaureerd.

De ingang van de kerk bestaat uit een laatgotisch geprofileerd spitsboogportaal, het deurbeslag is van het eind van de 15e eeuw. 20190827_162225aDe hal heeft zijingangen en is met een doorlopend zadeldak bedekt.

De architectuur van zowel de binnen- als buitenzijde is voornamelijk aan bouwmeester Hans Hueber, een “Werkhmaister zu Sigmundskron 1483”, toegeschreven.

Het driebeukige middenschip heeft een dubbele rij spitsboogvensters. Boven het middenschip strekt zich een geribbeld gewelf in Wechselberger Figuration uit. Op de sluitstenen zijn figuren van heiligen en het wapen van het graafschap Görz afgebeeld. De schilderijen in het middenschip werden in 1913 ontdekt en zichtbaar gemaakt; ze laten scènes uit de legende van Briccius zien. Volgens een inscriptie werden ze in 1707 door Joseph Egger uit Lienz geschilderd.

20190827_161822a

Het hoogaltaar is een 11 meter hoog laatgotisch vleugelaltaar uit de zogenaamde school van Bolzano. Dit altaar is volgens de inscriptie in 1520 voltooid. Voorbeelden voor de onbekende houtsnijder waren Michael Pacher, Hans Klockner en Michael Erhart, waarvan het niveau echter niet werd bereikt, omdat de op de schrijn samengedrongen figuren eerder verwarring stichten en de hoofdfiguur isoleren in plaats van naar voren halen. De gedistantieerde voorstelling en niet goed afgemeten proporties doen enige afbreuk aan de kwaliteit van het handwerk. De tegenwoordige tabernakel werd door goudsmid Jakob Rappel in 1909 vervaardigd. Daarnaast staan een zestal heiligenbeelden en twee schrijnwachters.

Het houtsnijwerk van het altaar toont de kroning van Maria, met daarbij aanwezig de heilige Vincent, Petrus en Brixius (van Tours); dit tafereel is vervaardigd door Christoph Scheller.

20190827_162907a

De nieuwgotische zijaltaren zijn van Adolf Vogel uit het jaar 1909, de figuren en reliëfs zijn door Josef Bachleitner gesneden. De reliëfs bij het linker-altaar tonen scènes uit het leven van Jezus. Bij het rechter-altaar is de centrale figuur een Schutzmantelmadonna, een afbeelding van Maria die gelovigen onder haar uitgespreide mantel beschermt. Voorts zijn afgebeeld als vertegenwoordigers van de geestelijke stand de paus, een priester, een monnik en een non. Rechts zijn als vertegenwoordigers van de wereldlijke stand een keizer, een soldaat, een boer, een oude man en een moeder met kind afgebeeld. Het Veronica-altaar bevindt zich in het noordelijk zijschip. Het is het naam gevende werk van de ‘meester van het Veronica-altaar Heiligenblut’ en werd rond 1500 gemaakt. De familiewapens van het stichtersechtpaar Blasius Lazerin (steenbok) Apolonia Leininger (dubbele beker) zijn erin verwerkt. Hoofdfiguur in het houtsnijwerk van de schrijn is Veronica met de zweetdoek, daarnaast staan de apostelen Petrus en Paulus. Aan de noordelijke koorwand staat het met 1496 gemarkeerde Sacramentstoren uit witte zandsteen, die een hoogte van 13 meter bereikt. Hierin worden de relikwieën van Brictius bewaard.

20190827_161541a

Onder de kerk bevindt zich het graf van Brictius. Het altaarbeeld dateert van rond 1700 en toont de onthoofding van Johannes de Doper. Een groep figuren aan de zuidwand is van de 18e eeuw; de zittende madonna met kind is eind 14e eeuw gemaakt. In 1974 werden twee sculpturen, van een heilige en een apostel, gestolen.”

Als we zo’n halfuur het prachtige eeuwenoude interieur hebben bewonderd, gaan we terug naar de auto en rijden we naar huis. Vele indrukken wijzer en nog steeds nagenietend van deze prachtige dag, bereiken we om 17:30 uur gezond en wel de camping. De spierpijn en pijnlijke gewrichten zijn helaas nog niet weg.

Tot later…

Oberdrauburg

Maandag 26 augustus 2019

De zon schijnt al als we opstaan. Na het ontbijt gaan we voorbereidingen maken om te gaan wandelen. Dat betekent voor de eerste keer dit jaar onze rugtassen weer in orde maken. Wat nemen we mee en wat laten we achter in de caravan. Het is toch weer even wennen, maar uiteraard komt het allemaal op zijn pootjes terecht. Zo kunnen we 10:30 uur met de auto richting “Oberdrauburg” rijden. Annemiek heeft daar een korte wandeling opgezocht op de “Rosenberg”, met niet al te veel hoogtemeters.

Omstreeks 11:00 uur vertrekken we vanaf de parkeerplaats van de supermarkt “Mpreis”, alwaar we de auto geparkeerd hebben. We lopen door een paar straatjes van het dorpje en de weg gaat al direct omhoog.20190826_112737aDe weg, ja, want een groot gedeelte van deze wandeling zal plaatsvinden over een geasfalteerd weggetje. Maar dat is niet zo erg voor een eerste wandeling. We zien dit toch allebei min of meer als “warm lopen”. En dat moet wel lukken met zo’n 27 graden!!

Gelukkig valt er toch nog voldoende te zien. Allereerst vallen de mooie huizen ons op. Het ene is nog groter en mooier dan de andere.20190826_113823aOok zijn er soms wel mooie uitzichten over de omgeving, maar leuker vinden we toch wel de ruïne van een oud kasteel, dat we na zo’n drie kwartier wandelen bereiken.Kasteel Hohenburg Het betreft “De Hohenburg” en is een groot versterHet wapen van Hohenburgkt kasteel met een vierkante plattegrond en een machtig donjon, welke vroeger als woontoren diende. Tegenwoordig is het kasteel eigendom van het stadje Oberdrauburg. De bewoners hebben het liefdevol gerestaureerd. Het is tegenwoordig een monument en centrum voor verschillende culturele evenementen.

De Hohenburg werd voor het eerst gedocumenteerd in 1375. Hij was lang in het bezit van de graven van Ortenburg en van groot strategisch belang. De oude Romeinse weg naar Aguntum (bij Lienz) liep er langs. Door de eeuwen heen is het kasteel verschillende keren herbouwd, zodat de architectuur zowel gotische als renaissance-elementen heeft. Vanaf het begin van de 19e eeuw raakte het kasteel in verval. Het bleef onbewoond en werd in 1842 – al als ruïne – overgenomen door de toenmalige Oberdrauburger burgemeester Anton Pichler. In 1911 stortte de machtige donjon in.20190826_114839a20190826_114904a20190826_115048aWe lopen er wat in rond, kijken uit over ons dal en gaan na zo’n kwartiertje weer verder.

Inmiddels is het toch behoorlijk warm geworden. De zon schijnt krachtig en het zweet glimt aan alle kanten op onze huid. We lopen nog steeds op de weg naar boven en passeren bocht na bocht.20190826_124119a20190826_124208aUiteindelijk bereiken we om 12:50 uur ons einddoel op 980 meter. We hebben dan al zo’n 350 meter omhoog geklommen. Het is tijd voor koffie.

We vinden gelukkig een bankje in de schaduw van een boom en kunnen even op adem komen. De kop koffie en Snicker gaan er best in terwijl we genieten van het uitzicht. Annemiek, die vandaag op haar trailschoenen wandelt, heeft gelukkig geen enkele last van haar voeten. Dat geeft hoop voor de rest van de vakantie! Alleen nu nog even afwachten hoe het dalen in deze schoenen zal gaan.

Een klein halfuur later gaan we toch maar weer verder. We lopen nog even door om de terugweg te zoeken via de andere kant van het dal.20190826_133415a We stijgen nog een vijftigtal meters en slaan rechtsaf, het bos in. We lopen dan voor het eerst over een bospad. We nemen een afslag naar rechts en……komen na een kwartiertje weer uit op ons oude pad. Verkeerde afslag dus!! En laat ik nou zojuist bedacht hebben, dat dit eens een wandeling zou worden, die een beetje saai zou zijn. Zo eentje, waarin niks bijzonders zou gebeuren!!!

We besluiten het nog eens te gaan proberen. Misschien een afslag verder. Nou ja, ik schrijf hier wel over een afslag, maar het is echt niet meer dan een paar platgetrapte grassprietjes en weggeschopte keien hoor. Het valt nauwelijks een pad te noemen. Maar afijn, we gaan het weer vol goede moed opnieuw proberen.

We volgen het eerder bewandelde pad en laten de afslag nu links liggen. Het door ons gevolgde pad wordt wat ruiger en minder begaanbaar, totdat het zelfs na zo’n 10 minuten lopen lijkt op te houden. Ik besluit “op verkenning” te gaan. Voorzichtig baan ik mij een weg door de wildernis van takken en struiken. De bodem is drassig en dus prik ik met mijn stokken steeds voor mij in de bodem, zoekend naar steun en vaste ondergrond. Ik hoor water stromen. Water van een bergbeekje. Dat betekent meestal dat er overgestoken moet worden naar de andere kant van het dal!! Dus ons doel. Plotseling houdt het pad echter op. Ik zie de bergbeek naar beneden stromen en constateer dat de grond kennelijk door het water is weggespoeld. Oversteken is geen optie. Dus keer ik om en baan mij een weg terug. Hoezo, een wandeling zonder bijzonderheden?!! Ik waan mijzelf op dit moment in een oerwoud!!! Nou ja, bij wijze van spreken dan.

Annemiek staat geduldig op mij te wachten. Ik vertel haar wat ik gezien heb en we besluiten dan maar te gaan dalen via de heenweg. Dat lijkt simpel, zou je zeggen. Maar de eentonige beweging die je continu maakt, ga je geheid voelen in je benen en heupen. Zo ook bij ons. Scheenbenen, knieën, heupen en enkels, het gaat allemaal pijn doen. Ook voelt Annemiek dat het dalen met de trailschoenen minder comfortabel is, omdat haar voeten helemaal naar voren schuiven en de druk op haar tenen derhalve vergroot wordt. Het is pijnlijk, maar te doen. Daarom lassen we om 14:35 uur nog even een hele korte pauze in om een Snicker te eten. Daarna wandelen we in één stuk door naar beneden, want de lucht wordt dreigend donkergrijs. Gelukkig bereiken we om 15:30 uur veilig en wel de parkeerplaats. 20190826_154500aNog even een paar boodschappen doen en om 16:10 uur zijn we terug op de camping.

We hebben een mooie eerste wandeling gemaakt, al is deze langer geworden dan we gedacht hadden. Nu maar afwachten hoe onze lichamen dit verwerken!

Tot later…

Bekomen van de schrik

Zondag 25 augustus 2019

Als we vanmorgen wakker worden, blijken we allebei toch wel wat onrustig geslapen te hebben. We bevinden ons in een fase, waarin we steeds beter gaan beseffen wat er gebeurd is en wat er ook had kunnen gebeuren. Daarbuiten zijn er lichamelijk maar een paar kleine details te bespeuren. Bij Annemiek waren de aderen ineens zeer goed zichtbaar op haar benen, borst en armen, maar dit begint zich al weer goed te normaliseren. Ik heb nog steeds wat last van een lichte druk in mijn hoofd, maar met een paar paracetamollen verdwijnt ook dat gedurende de dag.

Het is heerlijk weer. Wat wolken en zon en ongeveer 24 graden.

20190825_170558a20190827_101241a

20190827_101251a

De twee bomen waar tussen de waslijn was gespannen

We proberen zoveel mogelijk te genieten, terwijl we niets anders doen dan rustig bij de caravan wat lezen en schrijven. Ook praten we veel over het voorval. Op deze manier verwerken we samen deze vervelende gebeurtenis. Morgen gaan we proberen een eerste wandeling te maken. Een korte, om zo weer aan de bergen te “wennen”.

Tot later…

Als door de bliksem getroffen !

Zaterdag 24 augustus 2019

Het is 08:30 uur als we opstaan. Als we naar buiten kijken, zien we dat het nog steeds zwaar bewolkt is. Er is dan ook aardig wat nattigheid gevallen de laatste dagen. Maar wie weet, wellicht klaart het zo meteen helemaal op.

Gistermiddag spraken we met een stel Nederlanders, die vandaag gaan vertrekken. En aangezien hun plekje geen bomen heeft, die de benodigde vrije baan richting de satelliet zouden kunnen belemmeren, zullen Annemiek en ik na hun vertrek direct gaan kijken of we misschien op hun plekje kunnen gaan staan.

We gaan eerst maar eens rustig ontbijten en vervolgens leest Annemiek wat, terwijl ik wat ga schrijven.

Rond 12:00 uur komen de Nederlanders gedag zeggen en we wensen hen een veilige thuisreis. Uiteraard lopen we vervolgens direct naar hun plekje toe om te bekijken of het de moeite waard is om de caravan te verplaatsen. Nou, dat is het inderdaad. Vanaf deze plek zullen we een veel mooier uitzicht hebben en het is ook nog eens een stukje ruimer.

We besluiten om de koe maar gelijk bij de horens te vatten en met het verplaatsen te beginnen. Dan kunnen we daarna nog wel zien of we een stukje gaan wandelen. Inmiddels is de zon tevoorschijn gekomen en wordt het direct warmer.

We zorgen dat de caravan vrij komt van alle bekabeling en waterafvoer en draaien de luifel naar binnen. Nog wat losse spullen aan de kant en de verplaatsing kan beginnen. En dat blijkt allemaal soepeltjes te verlopen. Met behulp van de mover rolt de caravan langzaam maar zeker van zijn plek en manoeuvreren we hem naar zijn nieuwe plek. Zelfs het terras omhoog is geen enkel probleem.

Als hij op de beoogde plek staat, trachten we eerst een satellietverbinding tot stand te brengen, alvorens we hem definitief gaan plaatsen. En dat is maar goed ook, want het lukt niet. Dus verplaatsen we de caravan nog een stukje en proberen het nogmaals. Ook nu lukt het niet. Uiteindelijk, na zo’n vier keer de caravan een stukje verplaatst te hebben, wordt de satelliet gevonden. De caravan kan definitief gestald worden.

Inmiddels is het al behoorlijk warm geworden en kan ik mijn shirtje wel even uittrekken, want we besluiten om maar direct de luifel aan de caravan te gaan bevestigen. Tenslotte wordt voor vanmiddag nog wat regen verwacht en we willen de luifel dan toch wel graag bevestigd hebben.

Zo beginnen we vol goede moed met het uitpakken van de nieuwe (op maat gemaakte) luifel. Allereerst bevestigen we de slikranden aan de onderkant van de caravan en vervolgens schuiven we pees van de luifel door het gootje. Na veel pijn en moeite lukt het om het nog stugge materiaal op zijn plaats te schuiven. Inmiddels is de bewolking alweer toegenomen en manen we onszelf  tot een beetje spoed.20190823_171629aOp dat moment schrikken we ons rot van een vreselijke knal. Een ontploffing leek het wel. We kijken verschrikt in de richting van de ingang van de camping, alwaar het geluid vandaan kwam. We zien niet veel meer dan een blauw busje en wat mensen daarbij op straat. Ik zeg tegen Annemiek: “Misschien is er wel een gasfles ontploft of zoiets.” Maar we zien niemand rennen en horen niemand gillen. De mensen bij de ingang staan zelfs vrolijk te lachen en te praten. Niemand is in paniek, dus het zal wel goed zijn.

Nu kan de boogstok tegen de caravan geplaatst worden, waarna het doek daaraan vast geritst moet worden. Zo gezegd, zo gedaan en het gaat soepel. Wederom worden we opgeschrikt door een oorverdovende knal. Ditmaal kwam het vanaf de andere kant, uit de richting van het dorp. We snappen er niets van en het irriteert ons zelfs.

We bevestigen een tijdelijke scheerlijn aan de boogstok, trekken de stok naar voren en zetten deze met een haring vast. Op dat moment splijt de hemel open, De regen valt met bakken tegelijk uit de lucht!!! En weer een oorverdovende knal. Dit keer kwam het geluid van iets verder weg. De volgende dag horen we, dat de brandweerkorpsen van 2 dorpen een feestweekend hadden, dat gevierd moest worden met twee dagen carbid schieten.

Onder de inmiddels voor de helft geïnstalleerde luifel wachten we geduldig tot het ophoudt met regenen. Nou ja, we staan in ieder geval lekker droog!! Het water gutst aan de zijkanten van de luifel naar beneden en vormt behoorlijke plassen op de grond. Dan, na een minuut of tien, klaart het wat op en houdt het op met regenen. Snel gaan we verder met het bevestigen van de dwarsliggers. Als deze alle vijf bevestigd en gespannen zijn, kijken we vanaf de buitenkant of de luifel links en rechts gelijk staat. De tweede dwarsligger vanaf de linkerkant moet nog iets verschoven worden bij de caravan. Ik ontspan de ligger, klim op het plastic krukje en klik de ligger uit zijn houder. Dan, als donderslag bij heldere hemel . . . zien we een enorm felle en witte lichtflits om ons heen en tegelijk horen we een oorverdovende donderslag . . . In een fractie van een seconde voel ik een felle pijn door mijn linkerhand schieten, terwijl deze even zolang aan de caravan zit “vast geplakt”. In de verte hoor ik Annemiek, die mij vasthield om de dwarsligger van mij aan te pakken, roepen: “Mijn voeten, mijn voeten . . .” Verdoofd en verdwaasd kijk ik om en zie Annemiek hulpeloos naar mij kijken. Wat is er gebeurd, vraag ik mij af. Mijn hand brandt, tintelt en mijn hoofd bonst. Maar ik moet Annemiek helpen, want zij klaagt nog steeds over haar pijnlijk brandende voeten. Ik pak haar vast en ondersteun haar, terwijl ik haar naar onze auto begeleid, die vlak naast de caravan staat. Buren staan verschrikt en verdwaast naar ons te kijken. “Wat is er gebeurd”, wordt er gevraagd. Ik weet het niet. “De bliksem is ingeslagen”, hoor ik een buurvrouw roepen. Weldra zitten we in de auto. Totaal gedesoriënteerd kijken we elkaar aan. Annemiek haar voeten branden in haar schoenen, maar zij durft ze niet uit te trekken, bang om de gevolgen te overzien. Na een paar minuten beseffen we langzaam wat er gebeurd kan zijn. Getroffen door de bliksem . . . ??? Maar we leven nog ! ! ! Hoe kan dat dan? We weten het niet, het is een raadsel. Ik stel voor om even naar de kantine te rijden om een kop koffie te gaan drinken. Deze is echter gesloten.

We rijden terug naar de caravan. De buren staan buiten hun caravan naar ons te kijken als we uitstappen. Ze vragen hoe het met ons gaat. “Het is wel oké”, antwoorden wij. Dan vertelt de buurvrouw wat er is gebeurd. Zij stond toevallig buiten hun caravan in onze richting te kijken en zag plotseling een blikseminslag naast de boom in de grond slaan. Gelijktijdig kwam er een steekvlam uit de grond omhoog in de richting van een andere boom die enkele meters verderop staat. Ik kijk naar de bewuste boom, die werkelijk maar op zo’n 4 a 5 meter voor onze caravan staat. Bij de boom ligt iets wits op de grond. “Dat is de drooglijn”, zeg ik. “Deze was vanmiddag nog tussen deze twee bomen gespannen.” De buurman en lopen naar de boom en rapen de restanten van de drooglijn op. De kern ervan is waarschijnlijk een staaldraad geweest en is zwart geblakerd. Rond de andere boom hangt nog een restant van de drooglijn. “Deze heeft als antenne gefungeerd”, zegt de buurman. En aangezien de grond met regen doordrenkt is, heeft deze de ontlading van de bliksem waarschijnlijk naar ons geleid. We beseffen langzaam welk een geluk we hebben gehad.

Annemiek wil uiteindelijk nu wel haar schoenen uittrekken omdat het brandende gevoel langzaam begint weg te trekken. We lopen naar de caravan en de buurvrouw vraagt of zij een kopje koffie voor ons kan zetten. Dat voorstel nemen we graag met beide handen aan. Bij onze caravan trekt Annemiek haar schoenen en sokken uit. Gelukkig blijkt er aan de buitenkant geen letsel te ontdekken. Ook bij mij trekt het tintelende gevoel langzaam weg uit mijn hand en vingers. Alleen mijn hoofd voelt nog wat “vreemd” aan. De koffie bij de buren is inmiddels klaar en we schuiven voor een uurtje bij hen aan. Het blijken zeer aardige mensen en de afleiding doet ons goed.

Na deze “koffiepauze” besluiten we het bevestigen van de luifel verder af te maken. Gelukkig gaat dat zonder verdere tegenslagen.20190825_165444aBinnen in de caravan blijkt er toch meer aan de hand te zijn. De koelkast staat te knipperen, de TV doet het niet en ook het klokje van de magnetron brandt niet. In eerste instantie denken we dat er dus tóch iets is doorgebrand. Een kijkje in de zekeringkast leert mij dat de aardlekschakelaar is uitgeschakeld. Ik zet de schakelaar om en alles doet het weer.

Gedurende de avond zijn we allebei nog behoorlijk van slag en gaan ons steeds meer beseffen hoeveel geluk we gehad hebben. Die nacht slapen we beiden ietwat onrustig!

Tot later…

Op verkenning

Donderdag 22 augustus 2019

Als we na een heerlijke nachtrust opstaan, blijkt het zwaar bewolkt te zijn. Gelukkig is het niet koud. Na het ontbijt bestudeert Annemiek de meegebrachte informatiefolders en begin ik maar eens aan het eerste stukje voor het blog.

Rond het middaguur zijn de meeste wolkenvelden weggetrokken en komt de zon door. Als we de lunch naar binnen hebben gewerkt, gaan we omstreeks 13:15 uur maar eens op verkenning uit. Niet zo heel ver hier vandaan zou zich een kleine waterval bevinden. De Mühlgraben-Wasserfall. We kunnen er met de auto naar toe rijden en hoeven vervolgens maar een heel klein stukje te lopen met weinig hoogtemeters.

Na eerst getankt te hebben, bereiken we na een halfuurtje de plaats van bestemming. We parkeren de auto en gaan op pad.20190822_135737aHet blijkt maat een klein klimmetje te zijn en reeds na een minuut of 10 staan we bij een watermolen, 20190822_140350adie naar later bleek, gevoed werd door de waterval. Het was leuk om te zien, maar meer ook niet.

Dan maar op zoek naar die waterval. Een bruggetje over en wat klim en klauterwerk over wat bospaden en we staan voor de waterval. Nou ja, waterval…ja, er valt inderdaad wat water naar beneden. Ik vermoed zo’n 15 meter omlaag. Een flinke stortdouche, meer niet.

Na wat te hebben rond gesnuffeld, besluiten we weer terug te gaan. Op de terugweg krijgt Annemiek weer hevige pijn in haar voet. Een euvel wat eigenlijk al een paar maanden flink zit te broeden en waar we ons zorgen over maken. Via de huisarts en de podotherapeut is de oorzaak wel duidelijk geworden. Kort gezegd komt het er op neer, dat zij niet op vetkussentjes loopt, maar op de uiteinden van de middenvoetsbeentjes. Inlegzolen zijn in de maak, maar nog niet geleverd. Wel heeft zij via een bekende pedicure gelkussentjes gekregen, maar die helpen op dit moment dus niet.

De pijn is zo hevig, dat zij maar amper kan lopen. Gelukkig hoeven we niet ver en zijn we met enkele minuten al bij de auto. Zodra de wandelschoenen uit zijn getrokken, vermindert de pijn geleidelijk aan.

Omdat we toch iets willen doen, besluiten we een stuk te gaan rijden en te gaan rondneuzen bij de “Weissensee”. In de winter een bekende plek voor liefhebbers van natuurijs.20190822_143659aDaar aangekomen, verandert Annemiek de positie van de gelkussentjes iets en trekt voorzichtig weer haar wandelschoenen aan. We parkeren de auto in het drukke stadje “Techendorf” op de parkeerplaats van de SPAR en gaan voorzichtig op pad. Het lopen gaat wonder boven wonder redelijk tot zelfs goed en dat geeft hoop!!!

Het is inmiddels heerlijk weer geworden met een zonnetje en zo’n 23 graden. We lopen een stuk door het centrum van het stadje en komen bij de bekende brug over het water.20190822_145156a Het is een mooi en misschien ook wel bekend plaatje. Zeker als je in de winter de beelden hebt gezien van de schaatswedstrijden op het natuurijs hier. Nu vindt er zeer veel watersportrecreatie plaats.20190822_145555a20190822_145532aWe lopen de brug over en zoeken een leuk restaurant waar we een lekker ijsje kunnen eten.20190822_152036a Het restaurant is snel gevonden (keuze genoeg) en 10 minuten later hebben we een lekker ijsje voor ons staan…Nadat we ons het ijsje goed hebben laten smaken, lopen we terug naar de auto. En weer voelt Annemiek geen pijn in haar voeten. Geweldig!!

Vervolgens rijden we door naar het dopje “Hermagor” en kopen daar nog wat kleine dingen voor in de caravan. Hierna rijden we terug naar de camping.

Om 17:45 uur zijn we terug. We hebben geen spectaculaire dingen gezien of meegemaakt, maar voor een dag als deze, is het prima. Misschien morgen maar eens een wat langer stukje gaan wandelen??

Tot later…

Acclimatiseren

Woensdag 21 augustus 2019

Vandaag is het een mooie dag om rustig te acclimatiseren. Als we opstaan is het bewolkt en van tijd tot tijd valt er wat regen. Gelukkig is de temperatuur met 22 graden niet slecht te noemen.

Gisteren hebben we bij de receptie wat broodjes besteld, die vanmorgen kunnen worden opgehaald. Een service die vrij normaal is, zou je zeggen. Toen wij echter bij de receptie kwamen, was er niemand aanwezig. Maar wel onze broodjes!! Deze lagen op de balie, in een mandje, gewikkeld in een keurige doek. In het mandje lag een briefje met onze naam en bestelling erop geschreven.20190821_092912a.jpg

Keurig verzorgd dus. En al net zo keurig als de beheerster zelf. Haar spraken we gistermiddag natuurlijk even bij het inchecken. Bij haar voelde je het meteen . . . “de klant is hier koning”. Geweldig!

Tussen de regenbuien door rijden we naar de dichtstbijzijnde supermarkt en doen wat kleine boodschappen. Tenslotte moet er wel gegeten worden nietwaar?! In het dorp . . . . halen we gelijk ook wat informatiefolders om te kijken wat er voor ons allemaal te doen en te bekijken is. En onze eerste indruk is, dat er meer dan voldoende te beleven valt voor ons. Maar eens op ons gemak bestuderen.

Terug bij de caravan probeer ik met de schotelantenne de Astra 23 te vinden. Helaas komen we tot de ontdekking dat deze net wordt gehinderd door een boom. Voorlopig even geen TV dus. Maar gelukkig zitten er meer dan voldoende Dvd’s in de bagage. We beginnen maar eens met de serie Overspel, jaargang 1. Buiten regent het inmiddels toch weer.

Tot later…

Eindelijk

Dinsdag 20 augustus 2019

Om 05:30 uur wordt ik wakker. Vrachtauto’s rijden gestaag langs de caravan. Kennelijk heeft het geluid me uit mijn slaap gewekt. Het verbaast me dat ik überhaupt heb kunnen slapen, maar het is wel fijn, want ik voel mij toch wel een stuk opgeknapt. Annemiek blijkt alles bij elkaar maar zo’n 3 uurtjes geslapen te hebben, maar voelt zich redelijk. We frissen onszelf even lekker op en om 06:30 uur gaan we weer verder. De afslag naar “Lienz” is snel bereikt.

Als we zo’n uurtje hebben gereden, zoeken we een rustig plekje langs de kant van de weg om te ontbijten. Terwijl we in de caravan de laatste broodkruimels weg zitten te malen, stopt er een kleine vrachtauto naast ons. Achter het stuur zit een vrouw. Zij kijkt naar binnen en als blikken hadden kunnen doden, hadden we nu begraven moeten worden. Zó kwaad en nors keek zij door het raam naar binnen. Verbaasd keken we elkaar aan. Wat zou er aan de hand zijn? Ik stap uit de caravan en loop naar de bestuurster van de vrachtauto. Nog voordat ik kan vragen wat er aan de hand is, brult zij in mijn richting: “Das ist mein platz.” Meer zei ze niet, maar ik begreep al genoeg. Kennelijk parkeerde zij hier vaker alhoewel dit nergens uit bleek. Geen enkel bord langs de weg wees daarop. Ook op het wegdek was niets te zien. Verbluft keek ik haar aan, haalde mijn schouders maar op en liep terug naar de caravan. Ik vertelde Annemiek wat de vrouw had gebruld en uiteraard was ook zij verbluft. Maar goed, we sloten de elektra van de caravan weer aan op de auto en vertrokken . . . in de verkeerde richting. Al pratend over die verschrikkelijke vrouw bemerkten we pas na enkele kilometers dat we fout reden. We keerden om en toen we onze “ontbijtplek” passeerden, zagen we dat de vrouw haar vrachtauto had omgetoverd tot een stalling. Kennelijk verkocht zij ter plekke haar waar aan passanten. We begrepen het wel, maar bleven het toch een verschrikkelijk mens vinden.

Na ruim een uur gereden te hebben, arriveerden we bij de eerste camping. We parkeerden de auto en caravan op de kleine parkeerplaats voor de receptie en liepen naar binnen. Tot onze verbazing bleek men nog plek te hebben. We kregen een kaartje van de camping en konden zelf rond kijken. Vol goede moed liepen we het terrein op. Campers op een rij, was het eerste wat we zagen. Daar tegenover lagen enkele lege plekken. Verder waren er nog een aantal kleine lege plaatsen, maar allemaal dicht tegen elkaar. De camping kwam heel ongezellig over. Het had geen sfeer!!! Het sanitair daarentegen was geweldig!!! We besloten om hier toch maar niet te gaan staan. Het was nog vroeg in de morgen en dat er plek was, bood hoop voor de rest van de dag.

Inmiddels trok de lucht al aardig open en dus gingen we vol goede moed verder. Maar eerst moest de auto met caravan nog gekeerd worden. Na wat passen en meten op de krappe parkeerplaats lukte dit zonder enige ellende en we gingen weer vrolijk op zoek.

De volgende camping lag pal naast een zwembad waar de campinggasten gratis gebruik van konden maken. Ook deze camping gaf geen prettig gevoel. Buiten het feit dat het druk en rumoerig was, was de locatie niet echt bemoedigend. Dus ook deze camping werd doorgestreept.

De volgende camping lag bij het plaatsje “Irschen”. De plaats werd ingevoerd in de navigatie en al snel zagen we de afslag. We reden een smal weggetje op en dit vervolgde na een paar honderd meter zijn weg behoorlijk steil omhoog. Zo steil, dat ik zelfs moest terugschakelen naar de eerste versnelling. Vervolgens verschenen er enkele haarspeldbochten en een tegenligger!!! Gelukkig kon deze in de bocht uitwijken, waardoor we elkaar konden passeren. De weg was “steil” en de auto kwam maar moeizaam vooruit. Een bordje met camping kwam niet in beeld… We begonnen te vermoeden, dat we niet goed reden en zodra er een “vals plat” in beeld kwam, zette ik de auto even “aan de kant” (midden op de weg dus). Vervolgens zochten we de camping op in Google Maps en zagen dat we er enkele kilometers van verwijderd waren. Echter óók, dat we moesten omkeren!!! Gelukkig kregen we de auto weer aan het rijden en dus reden we langzaam verder omhoog. Na een paar honderd meter bereikten we het dorpje Irschen zelf en in het “centrum” kwamen we op een T-splitsing. Weliswaar was het kruisend wegdek niet vlak, maar het was te proberen. Naar links omhoog rijdend insteken, achteruit terug laten zakken en weer naar links. Eigenlijk een (spannend) fluitje van een cent. Langzaam reden we het weggetje weer naar beneden. Gelukkig zonder tegenliggers.

Een paar kilometer verder stond het bordje Rad- und Wandercamping langs de weg en om 11:15 uur stonden in het dorpje “Glanz” voor de entree.

Er bleek niemand bij de receptie aanwezig. Aan het raam van de toegangsdeur hing een mededeling, waarop stond dat men zelf een plek kon uitzoeken en dat men tussen 17:00 uur en 17:30 uur kon inchecken.

We liepen het terrein op en zagen genoeg vrije plekken op de kleine en vriendelijk ogende camping. Het gevoel was eigenlijk direct goed. We keken even rond en hadden al snel een plekje gevonden.

De zon scheen inmiddels al volop en het was met 32 graden dan ook behoorlijk warm toen we de caravan op zijn plaats reden. Even dacht ik terug aan al die jaren dat we de tent op moesten zetten. En altijd in de hitte. Wat was dit dan een luxe! De caravan deed alles zelf. Alleen de luifel moest met de hand worden uitgezet.20190820_123736a20190820_153445a

In een mum van tijd was alles gedaan. Nog wat spulletjes in de caravan op zijn plek zetten en vervolgens in de schaduw smullen van een lekker bakje koffie. Eindelijk hadden we een leuk plekje gevonden.

Tot later…

Overvol

Maandag 19 augustus 2019

Om 08:00 uur staan we op. We hebben redelijk geslapen. De bedden zijn beduidend harder dan thuis en dus is het wel even wennen. Daarbij heeft het vannacht gigantisch geregend en geonweerd. Niet normaal gewoon, zo vlak boven ons hoofd. Gelukkig is het nu droog.

We ontbijten op ons gemak, pakken de nodige spullen weer in en vertrekken om 10:30 uur. Na zo’n drie uurtjes rijden, wordt het weer tijd voor een bak koffie. We hebben dan 220 kilometer gereden. Als we uit de auto stappen, overvalt ons de warmte. Het is dan ook alweer 28 graden!

Om 15:45 uur tanken we nog een keer, alvorens we via de Brennerpas naar Italië rijden.20190819_141107a

Bij het passeren van de grens valt mij één ding direct op. Aan de vangrails heeft men in de laatste ruim 30 jaar niets veranderd. Die zien er nog steeds even smerig, bruin en verroest uit als toen. Tjee, wat een armoedig gezicht is dat. En zo’n schril contrast met de landen die we zojuist achter ons hebben gelaten. En om over het wegdek  maar niets te zeggen. Nee, we klagen wel eens in ons kikkerlandje over de weg en de files, maar mensen, we zijn wat wegen betreft nog niet zo slecht af . . . Zelfs de temperatuur blijkt nog niet veranderd te zijn: 32 graden!!!

Om 18:30 uur rijden we door “Val di Fassa” en bereiken we onze  eerste doel: “camping Catinaccio Rosengarten” in “Pozza di Fassa”. Maar wat een teleurstelling, de camping is vol!!!

Dan maar verder naar ons tweede doel: “camping Vidor” in “Pozza di Fassa”. En wederom wacht ons een teleurstelling. Ook deze camping blijkt vol te zijn. En zo ook de derde camping.

Het blijkt hier nog volop vakantie te zijn en het is dan ook overal razend druk. Door de dorpjes moeten we soms stapvoets rijden, vanwege de vele mensen die oversteken, foto’s maken of gewoon op straat lopen.

We besluiten om de verdere campings eerst maar eens te bellen om te kijken of men plaats heeft. En dat blijkt een goede ingeving, want overal vinden we bot.

Om 20:00 uur zijn we klaar met het zoeken en bellen. Alles blijkt vol. Er is gewoon geen beginnen aan. En dat, terwijl ook de tijd begint te dringen om een slaapplaats te vinden. Nog een nacht doorrijden is niet verstandig. En waar gaan we heen???

Allerlei opties passeren de revue. Zelfs de Pyreneeën komen ter sprake. Uiteindelijk besluiten we om te keren en terug te rijden naar Innsbruck. Dan trachten we in Oostenrijk wel een mooie plek te vinden om de vakantie door te brengen. Inmiddels begint het donker te worden en als we uiteindelijk weer de snelweg oprijden, begint het al spoedig te regenen. We besluiten om te stoppen voor deze dag en een plekje te zoeken op een parkeerplaats. Maar ook dát is een probleem. De parkeerplaatsen zijn overvol met vrachtauto’s en campers. De een na de andere parkeerplaats rijden we op en af. Uiteindelijk vinden we ter hoogte van Brixen (Italië) een miniem plekje waar we de auto en caravan kunnen parkeren. Op dat moment komt de regen weer met bakken uit de lucht vallen. Het is dan 21:40 uur.

In de auto bespreken we voor de zoveelste keer de situatie. We bekijken allerlei opties en uiteindelijk besluiten we om de volgende dag even voorbij Brixen de snelweg te verlaten om ons heil te gaan zoeken in de omgeving van Lienz (Oostenrijk).

Om 24:00 uur besluit ik in de caravan wat te gaan slapen. Annemiek wil liever proberen om in de auto te slapen. Al snel vergeet ik de wereld om mij heen en die nacht lukt het mij om zo’n vijf uur te slapen!!!

Tot later…

Vertrek

Zondag 18 augustus 2019

Het is nog vroeg als we wakker worden. Ik kijk op de klok en zie dat het pas 07:30 uur is. Annemiek is ook al wakker en gaat opstaan. We gaan er vandaag weer op uit, met vakantie!! Nou ja, vakantie, we hebben eigenlijk altijd vakantie. Maar ja, het voelt tenminste wél zo. We gaan immers voor een aantal weken ergens anders naar toe.

Dit jaar wordt wel wat anders voor ons. We gaan namelijk voor het eerst met de caravan op pad, dus zal met name het reizen langer gaan duren. Maar goed, we hebben alle tijd.

Ook zullen we deze keer niet onze vertrouwde Pyreneeën zien, want we reizen af naar Italië, om precies te zijn naar de Dolomieten.

20190818_092302aDe caravan en de auto zijn al voor een groot deel ingeladen, dus we zijn na het ontbijt snel klaar om te kunnen vertrekken. Helaas regent het pijpenstelen en het is zo’n 18 graden. Tot de regen vermindert schuilen we nog even een tijdje in de veranda. Dan koppelen we de caravan achter de auto. Verlichting controleren en afscheid nemen van de buurtjes en vriend Egbert. Dan kunnen we om 10:00 uur eindelijk op pad. Jammer genoeg is het weer gaan regenen. Gelukkig zijn de auto en caravan goed beladen, want de combinatie ligt prima op de weg. En dus rijden we met een snelheid van 90 a 95 km/u richting Venlo.

Om 11:30 uur passeren we de grens met Duitsland. De regen valt met bakken uit de lucht als we om 12:00 uur een koffie- en plaspauze inlassen. We vluchten letterlijk een wegrestaurant binnen en laten ons de koffie goed smaken.

Na zo’n 20 minuten gaan we weer op pad. Allengs wordt het droog en breekt de zon langzaam door. Het wordt ook gelijk wat warmer en als we om 15:00 uur wederom een koffie- en plaspauze houden, is de temperatuur al opgelopen tot zo’n 29 graden. We hebben er dan 380 kilometer op zitten.20190818_151326a

Na twee uur rijden, besluiten we te gaan tanken. De auto verbruikt uiteraard veel meer brandstof dan anders in de vakantie, maar dat mag de pret niet drukken.

Om 18:30 uur bereiken we ons doel voor deze dag, Campingplatz Winkelbachtal in Gruibingen (Dld.). Het is dan nog 26 graden!!

De caravan is snel gestald en Annemiek maakt een gemakkelijke maaltijd klaar.20190818_194201a

Om 22:00 uur kruipen we moe onder de wol. We hebben vandaag in totaal 620 kilometer afgelegd.

Tot later…

Nieuwe plannen . . .

Dinsdag 22 januari 2019

Beste vrienden en trouwe volgers van ons blog. Wat is het alweer een tijd geleden dat jullie iets van ons vernomen hebben. Natuurlijk hebben we niet stil gezeten, maar van wandeltochten is helaas niets terecht gekomen. De lange nazomer en vervolgens de nodige werkzaamheden in en om ons chalet hebben ons lang bezig gehouden.

Ook de herfst trok voorbij en inmiddels heeft “koning winter” toch echt zijn intrede gedaan. In de nachten vriest het behoorlijk en op het moment dat ik dit stukje schrijf, sneeuwt het buiten bij een temperatuur van aardig wat graden onder nul. Voor de één een geweldige stimulans om er eens lekker op uit te trekken (uhhh…2300 km file??), maar voor ons toch meer een reden om onze plannen voor de komende zomer meer vorm te gaan geven. Zoals elk jaar begint kort na de jaarwisseling het verlangen naar de bergen alweer te groeien. En ook dit jaar is daarop geen uitzondering!

Natuurlijk trekken we naar de bergen en wederom zal dat richting de Pyreneeën zijn. Geen GR10, maar we willen wel veel mooie wandelingen maken. Daarbij zullen we ons voor een groot deel laten leiden door een wandelgids, welke is geschreven door Pyreneeënspecialist Ton Joosten!! In deze gids vinden we informatie over vijftig wandelingen waarover naast alle wandelroutes ook uitgebreide informatie wordt verstrekt over bezienswaardigheden, standplaatsen, herbergen, berghutten en campings.

We gaan beginnen met het opstellen van een reisplan voor een mooie route, waarmee we van het ene gebied naar het andere kunnen reizen.

We weten niet wat er dit jaar weer op ons pad zal komen, maar we laten ons graag verrassen.

Wandelen door de Pyreneeën, een waar eldorado voor wandelaars. Toegankelijk, maar niet platgetreden, oneindig gevarieerde berglandschappen, een rijke flora en fauna, markante bergtoppen, diep uitgesleten kloven, meer dan 2500 bergmeren, een keur aan gemarkeerde wandelpaden. Het is onmogelijk om in de Pyreneeën uitgekeken en uitgewandeld te raken. Dát zijn de redenen om weer terug te keren naar deze machtige bergketen !

Tot later…